Wybrane artykuły z działu Historia

Federacja Rosyjska zgodnie z Konstytucją z 1993 roku została podzielona na 89 podmiotów federacji, o zróżnicowanej randze. W wyniku późniejszych zmian (m.in. inkorporacja Krymu) liczba podmiotów federacji zmieniała się i w 2014 roku wynosi ...

Bardzo często w mediach można słyszeć o negatywnych zjawiskach demograficznych występujących na terenie Rosji. Mówi się, że Rosjan ubywa. Jak to naprawdę jest? Dlaczego tak się dzieje? Jakie są perspektywy dla rosyjskiego społeczeństwa? Ilu ...

Powierzchnia Rosji Powierzchnia Rosji wynosząca ponad 17mln km2 stanowi w przybliżeniu 1/6 powierzchni ziemi. Natomiast pod względem ludności Rosji zajmuje dopiero 6 miejsce. Co ciekawe niemal 80% mieszkańców Rosji zamieszkuje część ...

W Polsce panuje powszechne przekonanie, że znamy naszego wschodniego sąsiada lepiej niż własną kieszeń. "Znawców" Rosji jest w naszym kraju mniej więcej tylu co ekspertów od piłki nożnej, czy medycyny. A o rzeczywistej znajomości futbolu, czy ...

Każdy z nas słyszał o wielokrotnych zmianach nazw niektórych rosyjskich miast. Najbardziej znane przykłady to Petersburg będący kiedyś Leningadem i Piotrogrodem, czy też Wołgograd, który wszedł do historii jako Stalingrad. Takich przykładów jest w ...

Do wyborów prezydenckich w 2004 roku Ukraina szykowała się kilkanaście miesięcy. Gdy nad Dnieprem trwały decydujące przygotowania dwóch zwaśnionych obozów politycznych, w Polsce mało kto, łącznie z politykami i dziennikarzami interesował się ...

  1917 marzec: powstanie Centralnej Rady Ukraińskiej w Kijowieczerwiec: Centralna Rada powołuje ukraiński rząd tymczasowy (Generalny Sekretariat)grudzień: bolszewicy proklamują utworzenie Ukraińskiej Republiki Rad

Ukrainiec jako wróg w prasie toruńskiej 1920-1939. Toruń w okresie międzywojennym był najważniejszym ośrodkiem wydawniczym województwa pomorskiego. Wpłynęły na to przede wszystkim tradycje wydawnicze zaboru pruskiego (drukowano tutaj jedną z ...

Liczebność, rozmieszczenie, struktura społeczno-zawodowa, organizacje Wśród prac poruszających zagadnienie liczebności Ukraińców widoczne są rozbieżności. Wynika to z tego, iż jedyne źródła, które są wykorzystywane przy jej podawaniu obarczone są ...

1 Uczestnictwo w strukturach izby Posłowie ukraińscy niezwykle aktywnie uczestniczyli w pracach Sejmu II kadencji. Na drugim posiedzeniu w dniu 28 marca 1928 r. przeprowadzono wybór prezydium Izby Poselskiej. Kandydatem Ukraińsko-Białoruskiego ...

W wiek XIX Rosja wkraczała z ukształtowaną, chociaż jeszcze nieliczną, elitą intelektualną, świadomą związków z europejską kulturą, nauką, sztuka, a nawet modą.

Święte Przymierze, pomimo swej mistycznej formy stworzonej dla potrzeb Aleksandra I - inicjatora zachowania pokoju tym właśnie sposobem krucjat, było instytucją nader stabilną i o sporym znaczeniu, choć przez współczesnych sobie uważane było za ...

W wiek XX Rosja wchodziła jako jedyne mocarstwo, w którym władza była niczym nieograniczona, wolności jednostek zredukowane były do zera, nawet ziemiaństwo nie mogło liczyć na całkowitą swobodę. Panowało bowiem samodzierżawie, czyli car był jedynym ...

Kolonizacja rosyjska, to kolonizacja państwa, które kierowało się przede wszystkim względami politycznymi, a potem dopiero ekonomicznymi. Już pod koniec XVIIIw. do Rosji należała cała Syberia aż po Ocean Spokojny wraz z Kamczatką i Alaską (Sprzedana ...

Rewolucja Październikowa została przeprowadzona w celu zaprowadzenia nowego, oczywiście doskonalszego porządku w Rosji. Pod sztandarami walki o władzę dla ludu i mas uciskanych obalono, i tak osłabioną po rewolucjach tak 1905-go roku, jak i lutowej, ...

W lutym 1917 roku nikt nie przypuszczał, że właśnie rozpoczynająca się rewolucja rozpocznie proces, który przekształci Rosję carską w państwo totalitarne. Spodziewano się raczej demokracji i wolności, lecz w zamian rodziła się brutalna ...

W okresie istnienia Związku Radzieckiego jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczy tego, kto w rzeczywistości rządził państwem. Oficjalna propaganda odpowiadała utartymi sloganami: "Cała władza w rękach Rad", czy też: "Partia - nasze ...

ZSRR prowadził dwupiętrową politykę zagraniczną już od 1919 roku. 1. Polityka prowadzona w oparciu o tradycyjne sposoby ( na szczeblu oficjalnym ) 2. Równocześnie polityce bolszewiccy wprowadzili III międzynarodówkę - Komintern (1919 - 1943)

Wrogość do Polski była głównym powodem, dla którego część prawicy niemieckiej wypowiadała się za porozumieniem ze Związkiem Radzieckim. Mimo braku formalnego uznania rządu radzieckiego przez mocarstwa zachodnie zaproszono go, podobnie jak Niemcy, do ...

Rok 1993 przyniósł poważne problemy młodemu, rosyjskiemu systemowi demokratycznemu. Właśnie w tym roku na scenie politycznej w Rosji zachodziły procesy, których efekty widoczne są po dziś dzień.

Udane odsunięcie od władzy parlamentu oznaczało nie tylko zwycięstwo prezydenta i likwidację nieregulowanej dwuwładzy, ale także zmuszało rządzących do szybkiego stworzenia nowego systemu politycznego. Dlatego też w październiku i listopadzie ...

Konstytucja Federacji Rosyjskiej  przyjęta w ogólnonarodowym referendum w dniu 12 grudnia 1993 rokuMy, składający się z wielu narodów lud Federacji Rosyjskiej, złączeni wspólnym losem na swej ziemi, utwierdzając prawa i wolności ...

Na tej stronie zaprezentowana zostanie ustawa zasadnicza, której wprowadzenie można uznać za jedną z najważniejszych reform post-komunistycznej Rosji. Przyjęcie w grudniu 1993 roku konstytucji oznaczało przede wszystkim zerwanie z dotychczasowym ...

Najważniejszymi wydarzeniami politycznymi w połowie lat 90-tych w Rosji były zaplanowane na ten czas wybory. Najpierw, bo jeszcze w grudniu 1995 roku, odbyć się miały wybory do Dumy Państwowej, natomiast pół roku później obywatele mieli zdecydować, ...

Za jeden z podstawowych celów swojej prezydentury Władimir Putin wyznaczył sobie reorganizację władzy państwowej. Reforma ta dla obozu władzy posiadała wysoki priorytet zwłaszcza ze względu na coraz częściej powtarzające się pytanie ...

Jednym z największych problemów Rosji z pewnością jest nieefektywność i archaiczność aparatu biurokratycznego. Powszechnym zjawiskiem jest także szerząca się na wszystkich szczeblach urzędów korupcja.

Wysokie znaczenie służb mundurowych w Rosji nie podlega dyskusji. Świadczy o tym chociażby ilość środków przeznaczanych corocznie na utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego i obrony narodowej. W 2003 r. na powyższe cele przeznaczono aż 25% ...

Sektor mieszkalnictwa jest w Rosji jednym z najważniejszych segmentów gospodarki. Przed reformą wydatki budżetu federalnego na utrzymanie mieszkań wynosiły 8% sumy rozchodów. Jest to kwota porównywalna z tą, jaka ponoszona jest na obronę ...

Problem reformowania systemu wymiaru sprawiedliwości jest poruszany od początku lat 90-tych. Najwięcej zmian wprowadziła konstytucja FR z 1993 r., która dała podstawy formowania władzy sądowniczej według nowoczesnych wzorców. Kolejnym ...

Po osiągnięciu pewnych sukcesów w stabilizacji gospodarki w latach 1995-1997 zarówno rząd rosyjski jak i międzynarodowe organizacje finansowe spodziewały się, że w Rosji kontynuowany będzie pozytywny trend wzrostu gospodarczego. Jednak ...

Na tej stronie prezentujemy Państwu dane statystyczne rosyjskiej gospodarki. Poniżej znajdują się informacje na temat podstawowych współczynników ekonomicznych Rosji wraz z przedstawieniem dynamiki ich zmian w latach 2000-2004. Aby uwiarygodnić ...

Na niniejszej stronie zaprezentowane zostaną wydarzenia oraz metody jakimi kierowali się rosyjscy reformatorzy w pierwszym okresie transformacji gospodarki, zaraz po rozpadzie Związku Radzieckiego. Samo przedstawienie faktów byłoby niewystarczającym ...

Jak już wspomniano w innym miejscu reforma rosyjskiej gospodarki opierała się trzech głównych filarach: liberalizacji cen, otwarciu gospodarki oraz na prywatyzacji. I właśnie tej ostatniej reformie, reformie denacjonalizacji, poświęcona ...

Ta strona poświęcona zostanie na omówienie losów reformy prywatyzacyjnej w latach 1994-1999. Początek tego okresu przypada na zmianę strategii przeprowadzania denacjonalizacji. Prywatyzacja czekowa została zastąpiona, w teorii, ...

Na tej stronie poruszony zostanie problem unormowania rosyjskiej ekonomiki. Kwestia stabilizacji gospodarki w drugim etapie transformacji była jednym z priorytetów polityki wewnętrznej. O ile w roku 1993 udało się uspokoić system polityczno-prawny Federacji Rosyjskiej, o tyle na polu ekonomicznym nie udało się doprowadzić do względnej równowagi. Przedłużająca się w czasie destabilizacja mogła nie tylko zahamować dalsze procesy transformacyjne, ale także doprowadzić do wybuchu niezadowolenia społecznego i tym samym do ponownej politycznej dezorganizacji

państwa. Mając na uwadze powyższe zagrożenia rząd oraz prezydent wszelkimi dostępnymi metodami starali się doprowadzić do stabilności gospodarczej, i to zarówno w programach krótko, średnio oraz długoterminowych. Właśnie zagadnieniu reformy stabilizacyjnej gospodarki poświęcony zostanie niniejszy rozdział. Aby przedstawić stopniowe postępy w realizacji reformy zaprezentowane zostaną także wstępne projekty normalizacji gospodarki z lat 1992-1993. Omówione również zostaną programy przeprowadzenia tej reformy, jej realizacja oraz wymierne skutki. Ponadto, przedstawione zostaną poszczególne mechanizmy oraz koncepcje przeprowadzenia stabilizacji. Uwzględniony zostanie także czynnik polityczny wpływający na przebieg reformy.

 

Pierwszy etap stabilizacji

Próby rzeczywistego otrząśnięcia się z szoku wywołanego nagłą transformacją gospodarki, były podejmowane jeszcze w roku 1992. Jednak ówczesny plan stabilizacji był od razu skazany na niepowodzenie gdyż w sytuacji poddania gospodarki oraz panujących w niej stosunków czynnikom liberalizującym oczekiwano przede wszystkim pojawienia się oznak wolnego rynku za pomocą gwałtownego szoku. Uwolnienie cen, które było głównym czynnikiem transformacji w roku 1992, samo w sobie jest sprzeczne z ideą stabilizacji, dlatego też trudno mówić o realnych szansach powodzenia prób unormowania gospodarki. Zresztą we wszystkich krajach byłego obozu socjalistycznego na czas reform wolnorynkowych przypada okres głębokiej destabilizacji. Rosyjscy reformatorzy zdawali sobie doskonale z tej zależności sprawę i w początkowej fazie przemian ekonomicznych koncentrowali się przede wszystkim na stawianiu fundamentów pod przyszły okres normowania gospodarki. Jednym z nich była restrukturyzacja dochodów budżetowych. Od 1992 roku budżet był oparty w dużej mierze o wpływy z podatków, w tym z wprowadzonego podatku od wartości dodanej (VAT). Innym środkiem kontrolowania finansów państwowych była twarda polityka monetarna, która jednak z przyczyn politycznych nie była konsekwentnie prowadzona, o czym wspomniano już w poprzednich rozdziałach tej pracy. Budżet na rok 1992 choć w założeniach optymistyczny, nie został jednak wykonany. Przyczyniły się do tego głównie dwa czynniki: rosnąca wciąż masa pieniężna oraz hiperinflacja.

W kolejnym, 1993 roku, podjęto kolejną próbę ustabilizowania rosyjskiej gospodarki. Tym razem plan powstał we współpracy z Międzynarodowym Funduszem Walutowym, opierał się przede wszystkim na dążeniu do ograniczenia wzrostu masy pieniężnej, a tym samym do obniżenia inflacji do poziomu poniżej 10% miesięcznie. Aby osiągnąć powyższe cele planowano zmniejszyć tempo wzrostu kredytów wewnętrznych z poziomu 40% do 20% kwartalnie oraz deficyt budżetowy z poziomu 17% do 10% PKB. Gdy plan ten został wcielony w życie w połowie roku 1993, pojawiły się pierwsze oznaki poprawy stanu gospodarki. Dzięki wzrostowi rezerw walutowych rząd mógł zrezygnować z ceł eksportowych i subsydiów importowych, co z kolei sprawiło, że deficyt budżetowy zamiast planowych 10% zmalał do 8% PKB. Negatywnym skutkiem wzrostu rezerw walutowych była utrzymująca się na wysokim poziomie inflacja. Innym czynnikiem uniemożliwiającym powstrzymanie inflacji był wzrost obrotu pieniądzem, który był powodowany przez, wspomnianą już, wymianę rubli. Prowadzona przez rząd w 1993 roku twarda polityka monetarna doprowadziła wprawdzie do ograniczenia masy pieniężnej w obrocie ale przyczyniła się także do dalszego spadku produkcji i wzrostu niewypłacalności przedsiębiorstw. Realizacja programu została wstrzymana jesienią 1993 z powodu politycznej zawieruchy.

Rok 1994 rozpoczął się od zmian w rządzie. Dotychczas odpowiedzialni za gospodarkę J. Gajdar i B. Fiedorow zostali zdymisjonowani a cały ciężar stabilizacji został przeniesiony na premiera Czernomyrdina i prezesa Banku Centralnego W. Gieraszczenkę. W związku z takimi zmianami w rządzie oraz nie posiadaniem przez obóz reformatorów bezwzględnej większości parlamentarnej, analitycy nie spodziewali się szybkich postępów w sferze polityki finansowo-monetarnej. Zgodnie z przypuszczeniami odnowiony rząd nie był w stanie samodzielnie wypracować nowego planu stabilizacyjnego. Dlatego też powrócono do porzuconego pod koniec 1993 roku poprzedniego programu. Za podstawowy cel w 1994 roku postawiono sobie obniżenie deficytu budżetowego do poziomu 8% PKB. Służyć temu miało dalsze ograniczanie preferencyjnych kredytów oraz uwzględnienie w budżecie wszystkich transakcji zagranicznych oraz operacji na złocie. Powyższy program był realizowany ze względnym powodzeniem przez pierwsze dwa kwartały. W okresie tym zanotowano spory spadek poziomu inflacji. Jednak zamiast kontynuować antyinflacyjną politykę rząd zaczął zwiększać wydatki, przede wszystkim na rolnictwo. W związku z tym przyrost masy pieniężnej stał się wyższy niż wzrost inflacji, co nie wróżyło dobrze na najbliższe miesiące. Ponadto gwałtownie wzrosło tempo udzielania kredytów i dwukrotnie przekroczyło planowane rozmiary. Natomiast inflacja, którą jeszcze w III kwartale 1994 roku sztucznie zaniżano poprzez masową wyprzedaż rezerw walutowych, w końcu zaczęła gwałtownie rosnąć.

Efektem niezamierzonej zmiany polityki antyinflacyjnej na proinflacyjną, spowodowanej chwilowym zmniejszeniem się stopy wzrostu inflacji poniżej stopy przyrostu masy pieniężnej, było gwałtowne załamanie się kursu rubla w stosunku do walut obcych. Zdarzenie to nastąpiło 11 października 1994 roku. Dzień ten został potocznie nazwany "rosyjskim czarnym wtorkiem". Tego dnia kurs rubla w odniesieniu do dolara spał aż o 40%. Była to konsekwencja wprowadzania sztywnych programów, które niejednokrotnie okazywały się niezgodne z rzeczywistością oraz były mało wrażliwe na zachodzące wokół zmiany. Ponadto, do przyczyn załamania się rosyjskiej waluty należy jeszcze zaliczyć: urzeczywistnienie przez rząd rozdawnictwa kredytów oraz sztuczne zawyżanie wartości rubla. W pierwszych ośmiu miesiącach 1994 roku inflacja wzrosła o 61%, natomiast rubel osłabił się jedynie o 46%. "Czarny wtorek" stał się oficjalną przyczyną dymisji W. Gieraszczenki oraz ministra finansów Siergieja Dubinina. Jak twierdzą niektórzy badacze "czarny wtorek" był także elementem finansowej machinacji prowadzonej przez rząd w celu załatania dziur w budżecie. Bank Centralny miał skorzystać na spadku kursu rubla, gdyż mógł skupić ogromne ilości rosyjskiej waluty po zaniżonych cenach. Zaledwie dwa dni później kurs rubla został przywrócony do poziomu sprzed kilku dni, w efekcie tej operacji najwięcej stracili obywatele oraz drobni przedsiębiorcy, którzy ulegając panice wyprzedali po niskich cenach krajową walutę. Z kolei budżet został uzupełniony pokaźną sumą pieniędzy.

Podsumowując pierwszy etap stabilizacji należy stwierdzić, że pomimo wielu wysiłków poczynionych ze strony rządu jak i międzynarodowych instytucji finansowych, nie udało się w przeciągu dwóch lat doprowadzić nawet do względnej poprawy stanu gospodarki. Pomimo iż wprowadzano w życie wiele zasad i regulacji mających unormować sytuację efekty były niezadowalające, zaś poprawa wskaźników ekonomicznych chwilowa i złudna. Do najważniejszych sukcesów pierwszego etapu należy zaliczyć restrukturyzowanie dochodów budżetowych ze szczególnym naciskiem na wpływy z podatków, a także współpracę z MFW. Natomiast największą bolączką było utrzymywanie przestarzałej struktury wydatków państwa, która niejednokrotnie stawała się nieefektywną. Skutkowało to wciąż zbyt dużymi wydatkami na wszelakie subsydia, kredyty czy ulgi. Innym problemem był brak przybliżonych szacunków i tendencji zmian ekonomicznych. Poniższy wykres dobitnie ilustruje niedoskonałość założeń przy konstruowaniu strategii gospodarczej. Widać na nim odchylenia pomiędzy planowanymi wynikami a rzeczywistymi efektami.

rosyjska polityka monetarna

 

Oznaki stabilizacji w roku 1995

Po szoku wywołanym "czarnym wtorkiem" premier Czernomyrdin na posiedzeniu w Soczi nie tylko zdecydował się na zmiany w składzie rządu ale także na radykalną zmianę dotychczasowej polityki stabilizacyjnej. Na miejsce zdymisjonowanych Szochina i Dubinina odpowiedzialnym za całokształt przemian ekonomicznych mianowany został wicepremier A. Czubajs, ministrem finansów został W. Panskow, zaś ministrem gospodarki J. Jasin. Nowym prezesem Banku Centralnego została T. Paramonowa. Warto jednak zwrócić uwagę, że nowy program stabilizacyjny został wypracowany jeszcze przez poprzednią ekipę i zaakceptowany w przeddzień "czarnego wtorku". W odróżnieniu od poprzednich planów ekonomicznych założono osiągnięcie radykalnego ograniczenia inflacji do poziomu 1% miesięcznie. Ponadto, za cel postawiono sobie zminimalizowanie deficytu budżetowego oraz prowadzenie twardej polityki w sferze monetarnej, a nie jak dotychczas wyłącznie w budżetowej. Deficyt miał zostać zmniejszony do poziomu 6% PKB przy jednoczesnym ograniczeniu wzrostu masy pieniężnej z 195% do 65%. Wszystkie te cele planowano osiągnąć w przeciągu roku 1995. Ograniczenie deficytu miało się odbyć kosztem zarówno zwiększonych przychodów (zwłaszcza z tytułu ceł wwozowych i opodatkowania energii) oraz zmniejszeniem wydatków. Chcąc utrzymać deficyt budżetowy i jednocześnie prowadzić twardą politykę monetarną rząd zmuszony został do wprowadzenia nieinflacyjnego finansowania deficytu budżetowego. Opierało się ono na emisji państwowych papierów wartościowych oraz na wykorzystywaniu kredytu udzielonego przez MFW. Jednym ze środków do osiągnięcia celu było zaprzestanie kredytowania banków komercyjnych oraz budżetu federalnego przez Bank Centralny.

Realizacja programu stabilizacyjnego przypadła na niekorzystny okres. Pod koniec 1994 roku rozpoczęły się działania wojenne w Czeczenii, które pochłaniały każdego miesiąca ogromne koszty. Innymi czynnikami utrudniającymi wprowadzanie w życie reformy było znikome zaufanie rynków oraz parlamentu do rządowego programu oraz przeprowadzony na masową skalę spekulacyjny atak na rezerwy walutowe Banku Centralnego, przez co rezerwy te zmniejszyły się do poziomu 800 mln dolarów. Mimo to, od lutego 1995 roku Bank Centralny zaczął ponownie gromadzić rezerwy i w już w kwietniu osiągnięto przewidziany programem ich poziom. W dodatku kurs rubla zaczął stopniowo rosnąć, co pociągnęło za sobą konieczność przywiązania wartości rubla do kursu dolara za pomocą korytarzy walutowych. Zabieg ten oddalał wprawdzie planowane obniżenie inflacji do poziomu 1% w skali miesiąca o co najmniej rok, jednak umożliwiał zgromadzenie dużych rezerw walutowych i tym samym zwiększał wiarygodność polityki makroekonomicznej na rynku. Pomimo tego ustępstwa w polityce monetarnej w roku 1995 udało się uzyskać większość z oczekiwanych wyników makroekonomicznych. Deficyt budżetowy na koniec roku spadł poniżej planowanego poziomu 7% PKB, zaś rezerwy Banku Centralnego osiągnęły rekordowy wówczas poziom 17 mld dolarów. Mimo to, istniały pod koniec 1995 roku poważne powody do obaw. Spowodowane one były głównie brakiem dostatecznych przychodów budżetowych. Według programu, wpływy powinny wzrosnąć z 10,3% do 13% PKB. Okazało się jednak, że współczynnik ten nie tylko nie wzrósł ale wręcz obniżył się o 0,6%. W sytuacji braku dostatecznych dochodów rząd aby wykonać plan zmniejszenia dziury budżetowej zmuszony był do znacznego ograniczenia wydatków państwa. Zmniejszyły się one z 22%, nie do 19% jak zakładano, lecz do 15% PKB. Cięcia budżetowe dotknęły przede wszystkim szkolnictwo, wojsko (sic!) oraz dopłaty do przemysłu. Kompresja wydatków w znacznym stopniu przyczyniła się do rozwoju niewypłacalności podmiotów gospodarczych. Należy także zaznaczyć, że względna stabilizacja była możliwa dzięki kredytowi i wsparciu ze strony MFW. Innym czynnikiem sprzyjającym reformie była sytuacja polityczna państwa. Chodzi przede wszystkim o wybory parlamentarne w grudniu 1995 oraz zbliżające się wybory prezydenckie w połowie 1996 roku. W związku z tym ze strony polityków istniała silna wola poprawy sytuacji gospodarczej, gdyż pogłębiający się kryzys mógł doprowadzić do porażki reformatorskich partii podczas wyborów.

Bardzo ważnym elementem polityki ekonomicznej w tym okresie był rozwój rosyjskiego rynku papierów wartościowych. Początkowo rząd decydował się na emisję wyłącznie krótkoterminowych obligacji. Jeszcze w 1993 roku pojawiły się na rynku pierwsze obligacje skarbu państwa. W 1995 roku w związku z trwającą wciąż niepewnością ekonomiczną rząd emitował wyłącznie 3-miesięczne papiery wartościowe. W kolejnych latach ważność obligacji wydłużono z 3-ch do 6-ciu miesięcy. Efektem emisji państwowych papierów wartościowych był oczywiście wzrost zadłużenia wewnętrznego. W roku 1995 wzrósł on aż siedmiokrotnie, a w następnych latach zwiększał się w równie wysokim tempie co nieuchronnie prowadziło do kryzysu finansów publicznych. Rozwój rynku obligacji państwowych miał jednak dosyć istotny pozytywny aspekt. Inwestorzy posiadając aktywa w postaci rublowych instrumentów z wysoką nominalną rentownością byli zainteresowani w powstrzymaniu inflacji, przez co w znacznym stopniu zmniejszyły się spekulacje zagrażające finansom państwa. Oprócz obligacji państwowych istniał jeszcze jeden sposób ograniczania deficytu budżetowego. Była nim emisja surogatów pieniądza. Jeszcze w 1994 roku zdecydowano się na emisję biletów skarbu państwa, którymi rząd pokrywał część swoich długów. W latach 1995-1996 rząd wprowadził do obrotu w ten sposób prawie 21 bilionów rubli, lecz już w 1996 roku nadmiar zastępczych środków płatniczych przyczynił się do powstania poważnego zagrożenia finansowego. Okazało się bowiem, że około 2/3 ściągniętych podatków zostało opłaconych biletami skarbowymi. Dlatego też w kwietniu 1996 zaprzestano ich emisji.

 


UWAGA! Kopiowanie tego tekstu w całości lub w fragmentach bez zgody autora jest kategorycznie zabronione. Powyższe działanie narusza ustawę o prawie autorskim i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ponadto przepisywanie tekstu do swoich prac jest nie tylko nieuczciwe, ale także łatwo wykrywalne (systemy typu plagiat). Nie akceptujemy oszustów. W uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na przedruk niniejszego tekstu. W tym celu proszę zwracać się do autora.

Aby ograniczyć nieuczciwe wykorzystywanie tego tekstu wszelkie przypisy zostały celowo usunięte.

Jeśli chcesz się powołać w swojej pracy na poniższy tekst - pamiętaj by umieścić odpowiednie przypisy.

 
 

Pomóż nam ulepszyć stronę!

  • Widzisz nieaktualne dane na stronie?
  • Możesz uzupełnić treść artykułów?
  • Chcesz opublikować własny artykuł?

 

Skontaktuj się z nami!

mapa rosja, ukraina

 
Copyright © 2001 - 2016 RosjaPL.info
 
Wszystkie prawa zastrzeżone!