Wybrane artykuły z działu Historia

Federacja Rosyjska zgodnie z Konstytucją z 1993 roku została podzielona na 89 podmiotów federacji, o zróżnicowanej randze. W wyniku późniejszych zmian (m.in. inkorporacja Krymu) liczba podmiotów federacji zmieniała się i w 2014 roku wynosi ...

Bardzo często w mediach można słyszeć o negatywnych zjawiskach demograficznych występujących na terenie Rosji. Mówi się, że Rosjan ubywa. Jak to naprawdę jest? Dlaczego tak się dzieje? Jakie są perspektywy dla rosyjskiego społeczeństwa? Ilu ...

Powierzchnia Rosji Powierzchnia Rosji wynosząca ponad 17mln km2 stanowi w przybliżeniu 1/6 powierzchni ziemi. Natomiast pod względem ludności Rosji zajmuje dopiero 6 miejsce. Co ciekawe niemal 80% mieszkańców Rosji zamieszkuje część ...

W Polsce panuje powszechne przekonanie, że znamy naszego wschodniego sąsiada lepiej niż własną kieszeń. "Znawców" Rosji jest w naszym kraju mniej więcej tylu co ekspertów od piłki nożnej, czy medycyny. A o rzeczywistej znajomości futbolu, czy ...

Każdy z nas słyszał o wielokrotnych zmianach nazw niektórych rosyjskich miast. Najbardziej znane przykłady to Petersburg będący kiedyś Leningadem i Piotrogrodem, czy też Wołgograd, który wszedł do historii jako Stalingrad. Takich przykładów jest w ...

Do wyborów prezydenckich w 2004 roku Ukraina szykowała się kilkanaście miesięcy. Gdy nad Dnieprem trwały decydujące przygotowania dwóch zwaśnionych obozów politycznych, w Polsce mało kto, łącznie z politykami i dziennikarzami interesował się ...

  1917 marzec: powstanie Centralnej Rady Ukraińskiej w Kijowieczerwiec: Centralna Rada powołuje ukraiński rząd tymczasowy (Generalny Sekretariat)grudzień: bolszewicy proklamują utworzenie Ukraińskiej Republiki Rad

Ukrainiec jako wróg w prasie toruńskiej 1920-1939. Toruń w okresie międzywojennym był najważniejszym ośrodkiem wydawniczym województwa pomorskiego. Wpłynęły na to przede wszystkim tradycje wydawnicze zaboru pruskiego (drukowano tutaj jedną z ...

Liczebność, rozmieszczenie, struktura społeczno-zawodowa, organizacje Wśród prac poruszających zagadnienie liczebności Ukraińców widoczne są rozbieżności. Wynika to z tego, iż jedyne źródła, które są wykorzystywane przy jej podawaniu obarczone są ...

1 Uczestnictwo w strukturach izby Posłowie ukraińscy niezwykle aktywnie uczestniczyli w pracach Sejmu II kadencji. Na drugim posiedzeniu w dniu 28 marca 1928 r. przeprowadzono wybór prezydium Izby Poselskiej. Kandydatem Ukraińsko-Białoruskiego ...

W wiek XIX Rosja wkraczała z ukształtowaną, chociaż jeszcze nieliczną, elitą intelektualną, świadomą związków z europejską kulturą, nauką, sztuka, a nawet modą.

Święte Przymierze, pomimo swej mistycznej formy stworzonej dla potrzeb Aleksandra I - inicjatora zachowania pokoju tym właśnie sposobem krucjat, było instytucją nader stabilną i o sporym znaczeniu, choć przez współczesnych sobie uważane było za ...

W wiek XX Rosja wchodziła jako jedyne mocarstwo, w którym władza była niczym nieograniczona, wolności jednostek zredukowane były do zera, nawet ziemiaństwo nie mogło liczyć na całkowitą swobodę. Panowało bowiem samodzierżawie, czyli car był jedynym ...

Kolonizacja rosyjska, to kolonizacja państwa, które kierowało się przede wszystkim względami politycznymi, a potem dopiero ekonomicznymi. Już pod koniec XVIIIw. do Rosji należała cała Syberia aż po Ocean Spokojny wraz z Kamczatką i Alaską (Sprzedana ...

Rewolucja Październikowa została przeprowadzona w celu zaprowadzenia nowego, oczywiście doskonalszego porządku w Rosji. Pod sztandarami walki o władzę dla ludu i mas uciskanych obalono, i tak osłabioną po rewolucjach tak 1905-go roku, jak i lutowej, ...

W lutym 1917 roku nikt nie przypuszczał, że właśnie rozpoczynająca się rewolucja rozpocznie proces, który przekształci Rosję carską w państwo totalitarne. Spodziewano się raczej demokracji i wolności, lecz w zamian rodziła się brutalna ...

W okresie istnienia Związku Radzieckiego jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczy tego, kto w rzeczywistości rządził państwem. Oficjalna propaganda odpowiadała utartymi sloganami: "Cała władza w rękach Rad", czy też: "Partia - nasze ...

ZSRR prowadził dwupiętrową politykę zagraniczną już od 1919 roku. 1. Polityka prowadzona w oparciu o tradycyjne sposoby ( na szczeblu oficjalnym ) 2. Równocześnie polityce bolszewiccy wprowadzili III międzynarodówkę - Komintern (1919 - 1943)

Wrogość do Polski była głównym powodem, dla którego część prawicy niemieckiej wypowiadała się za porozumieniem ze Związkiem Radzieckim. Mimo braku formalnego uznania rządu radzieckiego przez mocarstwa zachodnie zaproszono go, podobnie jak Niemcy, do ...

Rok 1993 przyniósł poważne problemy młodemu, rosyjskiemu systemowi demokratycznemu. Właśnie w tym roku na scenie politycznej w Rosji zachodziły procesy, których efekty widoczne są po dziś dzień.

Udane odsunięcie od władzy parlamentu oznaczało nie tylko zwycięstwo prezydenta i likwidację nieregulowanej dwuwładzy, ale także zmuszało rządzących do szybkiego stworzenia nowego systemu politycznego. Dlatego też w październiku i listopadzie ...

Konstytucja Federacji Rosyjskiej  przyjęta w ogólnonarodowym referendum w dniu 12 grudnia 1993 rokuMy, składający się z wielu narodów lud Federacji Rosyjskiej, złączeni wspólnym losem na swej ziemi, utwierdzając prawa i wolności ...

Na tej stronie zaprezentowana zostanie ustawa zasadnicza, której wprowadzenie można uznać za jedną z najważniejszych reform post-komunistycznej Rosji. Przyjęcie w grudniu 1993 roku konstytucji oznaczało przede wszystkim zerwanie z dotychczasowym ...

Najważniejszymi wydarzeniami politycznymi w połowie lat 90-tych w Rosji były zaplanowane na ten czas wybory. Najpierw, bo jeszcze w grudniu 1995 roku, odbyć się miały wybory do Dumy Państwowej, natomiast pół roku później obywatele mieli zdecydować, ...

Za jeden z podstawowych celów swojej prezydentury Władimir Putin wyznaczył sobie reorganizację władzy państwowej. Reforma ta dla obozu władzy posiadała wysoki priorytet zwłaszcza ze względu na coraz częściej powtarzające się pytanie ...

Jednym z największych problemów Rosji z pewnością jest nieefektywność i archaiczność aparatu biurokratycznego. Powszechnym zjawiskiem jest także szerząca się na wszystkich szczeblach urzędów korupcja.

Wysokie znaczenie służb mundurowych w Rosji nie podlega dyskusji. Świadczy o tym chociażby ilość środków przeznaczanych corocznie na utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego i obrony narodowej. W 2003 r. na powyższe cele przeznaczono aż 25% ...

Sektor mieszkalnictwa jest w Rosji jednym z najważniejszych segmentów gospodarki. Przed reformą wydatki budżetu federalnego na utrzymanie mieszkań wynosiły 8% sumy rozchodów. Jest to kwota porównywalna z tą, jaka ponoszona jest na obronę ...

Problem reformowania systemu wymiaru sprawiedliwości jest poruszany od początku lat 90-tych. Najwięcej zmian wprowadziła konstytucja FR z 1993 r., która dała podstawy formowania władzy sądowniczej według nowoczesnych wzorców. Kolejnym ...

Po osiągnięciu pewnych sukcesów w stabilizacji gospodarki w latach 1995-1997 zarówno rząd rosyjski jak i międzynarodowe organizacje finansowe spodziewały się, że w Rosji kontynuowany będzie pozytywny trend wzrostu gospodarczego. Jednak ...

Na tej stronie prezentujemy Państwu dane statystyczne rosyjskiej gospodarki. Poniżej znajdują się informacje na temat podstawowych współczynników ekonomicznych Rosji wraz z przedstawieniem dynamiki ich zmian w latach 2000-2004. Aby uwiarygodnić ...

Na niniejszej stronie zaprezentowane zostaną wydarzenia oraz metody jakimi kierowali się rosyjscy reformatorzy w pierwszym okresie transformacji gospodarki, zaraz po rozpadzie Związku Radzieckiego. Samo przedstawienie faktów byłoby niewystarczającym ...

Jak już wspomniano w innym miejscu reforma rosyjskiej gospodarki opierała się trzech głównych filarach: liberalizacji cen, otwarciu gospodarki oraz na prywatyzacji. I właśnie tej ostatniej reformie, reformie denacjonalizacji, poświęcona ...

Ta strona poświęcona zostanie na omówienie losów reformy prywatyzacyjnej w latach 1994-1999. Początek tego okresu przypada na zmianę strategii przeprowadzania denacjonalizacji. Prywatyzacja czekowa została zastąpiona, w teorii, ...

W 1999 r. Rosja powoli zapominała o silnym wstrząsie, jakim był kryzys finansowy poprzedniego roku. Społeczeństwo odzyskiwało stopniowo zaufanie do władz, dzięki czemu ówczesne elity polityczne w spokoju mogły się przygotowywać do wyborów zarówno parlamentarnych jak i prezydenckich. Same wybory parlamentarne nie budziły zbyt wielkich emocji, gdyż nie zanosiło się na radykalne zmiany w układzie rządzącym. Najwięcej spekulacji krążyło na temat przyszłej kandydatury obozu władzy na najwyższe stanowisko w państwie. W 1999 r. zakończyła się pewna epoka demokratyzacji państwa, zaś rozpoczął się proces powolnego, lecz jakościowo wysoko ocenianego reformowania Rosji. I właśnie przysłowiową kropką nad "i" epoki lat 90-tych stały się przemiany we władzach państwowych.

 

Rotacje rosyjskich rządów

Nadspodziewane sukcesy rządu Primakowa w procesie odbudowywania gospodarki po kryzysie 1998 r. umocniły jego pozycję. Sam premier miał duże możliwości manewru na scenie politycznej, gdyż mógł liczyć na wsparcie nie tylko ze strony pro-prezydenckich ugrupowań, ale także licznej parlamentarnej reprezentacji partii komunistycznej. Dzięki temu Primakow postrzegany był jako skuteczny i niekonfliktowy polityk, przez co wielu analityków widziało w nim głównego kandydata na stanowisko prezydenta. W pewnym momencie premier Primakow zaczął wykorzystywać swoją popularność do prowadzenia polityki, która w coraz większym stopniu różniła się od pozycji zajmowanej przez Jelcyna i jego otoczenie. Prezydentowi przeszkadzała przede wszystkim skłonności szefa rządu do szukania kompromisu z wszystkimi frakcjami w parlamencie, również z komunistami, którzy nie zaprzestali ostrej krytyki Jelcyna i częstokroć sugerowali odsunięcie go od władzy. Tak zwanej "rodzinie" prezydenckiej nie odpowiadały także zakusy premiera do wykluczenia z szeregów najwyższej polityki grup oligarchicznych. Pierwsze takie próby podjęto jeszcze na początku 1999 roku, gdy Prokuratura Generalna wszczęła szereg postępowań przeciwko najbardziej wpływowemu oligarsze - B. Bieriezowskiemu. Niemal natychmiast nastąpiła odpowiedź polegająca na publicznym skompromitowaniu Prokuratora Generalnego, Jurija Skuratowa. Emisję zapisu filmowego, w którym postać przypominająca prokuratora występowała w niedwuznacznej sytuacji w towarzystwie prostytutek, społeczeństwo odebrało jako prowokację ze strony oligarchów. Prezydent zdymisjonował prokuratora lecz trzykrotnie decyzja ta nie uzyskała aprobaty Rady Federacji. W ten sposób powstał poważny spór pomiędzy prezydentem i wyższą izbą parlamentu. Na poparcie Dumy Jelcyn też nie mógł liczyć, gdyż nie posiadał w niej zbyt mocnego zaplecza politycznego.

Kulminacją konfliktu politycznego w Rosji było zdymisjonowanie 12 maja 1999 roku przez prezydenta Jelcyna rządu Primakowa. Posunięcie to było niemałym zaskoczeniem dla większości obserwatorów rosyjskiej sceny politycznej. Jelcyn zdecydował się na ten krok przede wszystkim z obawy przed rosnącym wciąż poparciem społeczeństwa dla premiera. Primakow posiadając wsparcie ze strony nowo powstałego ugrupowania "Ojczyzna - Cała Rosja", mógł stać się najpoważniejszym kandydatem na stanowisko prezydenta, zaś "Ojczyzna" mogła spełniać typową rolę partii władzy. Dostrzegając to zagrożenie Jelcyn i jego otoczenie zdecydowali się dłużej nie ryzykować i odwołali Primakowa z zajmowanego przezeń stanowiska. Wśród oficjalnych powodów dymisji premiera wymieniano m. in. potrzebę zmiany polityki zagranicznej, wywołaną zaognieniem kontaktów z państwami zachodnimi po zbombardowaniu przez wojska NATO Serbii. Reakcja parlamentu na dymisję Primakowa była błyskawiczna. 15 maja 1999 r. pod głosowanie poddano wniosek o wszczęcie procedury odsunięcia od władzy prezydenta Jelcyna. Oskarżenie składało się z 5 zarzutów. Dotyczyły one:

- nielegalności podpisania porozumienia białowieskiego;

- sprowokowania krwawych wydarzeń z jesieni 1993;

- wywołania wojny na terenie Czeczenii;

- osłabienia obronności państwa;

- wyniszczenia narodu rosyjskiego.

Wbrew wcześniejszym szacunkom, podczas głosowania nie uzyskano poparcia wymaganych przez konstytucję 2/3 głosów by zainicjować tzw. "impeachment" na podstawie choćby jednego punktu oskarżenia w stosunku do prezydenta Jelcyna. Najważniejszą rolę odegrać miała partia Żyrynowskiego, która ostatecznie nie opowiedziała się za odsunięciem prezydenta. Jak można było przypuszczać przeciwko wnioskowi zagłosował "Nasz Dom - Rosja". Za zdymisjonowaniem prezydenta opowiedzieli się nie wszyscy deputowani parlamentarnej frakcji KPRF. Partia ta uchodziła za wewnętrznie silnie zmobilizowaną i jednolitą, jednak tym razem okazało się, że niektórzy parlamentarzyści wystraszyli się konsekwencji wypowiadania wojny prezydentowi. Niejednoznaczną pozycję w czasie głosowania zajęli liberałowie z "Jabłoka". Ostatecznie najwięcej posłów, bo aż 284, opowiedziało się za odsunięciem Jelcyna w trakcie debaty nad punktem oskarżającym Jelcyna o wywołanie wojny w Czeczenii. Można było odnieść wrażenie, że przeciwnikom rządów Jelcyna brakło stanowczości i determinacji w najbardziej istotnym momencie. Co ciekawe, według badań opinii publicznej przeprowadzonych w maju 1999 r. Rosjanie w zdecydowanej większości uważali prezydenta winnym każdego z przestępstw. W punkcie dotyczącym Czeczenii ankietowani byli niemalże jednogłośni. Za odsunięciem Jelcyna z tego powodu opowiadało się aż 87% osób.

Prezydent Jelcyn na stanowisko premiera zaproponował Dumie Siergieja Stiepaszyna. Dotychczas pełnił on różnorakie funkcje państwowe: najpierw krótko piastował funkcję ministra sprawiedliwości, by po kilku miesiącach zostać szefem resortu spraw wewnętrznych. Tuż przed nominacją na stanowisko szefa rządu Stiepaszyn piastował funkcję wicepremiera. Zdaniem niektórych politologów decyzja Jelcyna o wyznaczeniu Stiepaszyna na premiera rządu była swoistą próbą poszukiwania następcy dla prezydenta. Innym kandydatem był Nikołaj Aksienienko, który z kolei swój test przechodził pełniąc obowiązki jedynego wicepremiera rządu Stiepaszyna. Nowy rząd zyskał aprobatę parlamentu, a najwięcej kontrowersji wzbudzał właśnie wicepremier. Po nieudanej próbie odsunięcia od władzy prezydenta, parlamentarzyści stracili pewność siebie, co zaowocowało bezproblemowym zatwierdzeniem gabinetu Stiepaszyna.

Zmiany rządów nie były jedynymi rotacjami na najwyższych szczeblach władzy. Szefem administracji prezydenta został związany z Bieriezowskim Aleksander Wołoszyn. Stanowisko sekretarza Rady Bezpieczeństwa zajął wspinający się po kolejnych szczeblach kariery politycznej, szef Federalnej Służby Bezpieczeństwa - Władimir Putin. Do członków "rodziny" Jelcyna zaczęto zaliczać kolejnych magnatów - Romana Abramowicza i Aleksandra Mamuta. Z kolei z otoczenia Jelcyna wycofał się oligarcha Gusiński, władający opiniotwórczą telewizją NTW. Powyższe zmiany zostały odebrane jako przegrupowanie sił oligarchicznego otoczenia prezydenta, które służyć miało dalszej koncentracji władzy.

Siergiej Stiepaszyn na stanowisku premiera utrzymał się ledwie dwa miesiące. Już 9 sierpnia Jelcyn zdymisjonował premiera. Kadencja Stiepaszyna była niezwykła nie tylko ze względu na czas trwania, ale przede wszystkim z uwagi na szczególne zainteresowanie mediów nowym rządem. Codziennie ogólnokrajowe stacje telewizyjne emitowały bardzo długie sprawozdania z działalności Stiepaszyna. Miało to na celu szybkie zbadanie cech przywódczych premiera oraz ewentualne wypromowanie go na lidera partii władzy w nadchodzących wyborach. Kampania medialna po części się udała. Pomimo faktu, iż Rosjanie wciąż nie ufali Stiepaszynowi oraz wątpili w powodzenie jego gabinetu, to jednak przyznawali, że zrobił on na nich pozytywne wrażenie. Mimo rosnącego rankingu popularności premiera Jelcynowi najbardziej przeszkadzała polityczna słabość Stiepaszyna. Prezydent za największą pomyłkę premiera uznał nie przeciwstawienie się partii Łużkowa "Ojczyzna - Cała Rosja". Zdaniem Jelcyna mer Moskwy przy zupełnym braku działaniu ze strony premiera mógł poszerzać swoje zaplecze polityczne i zdobywać poparcie kolejnych gubernatorów. Z tego powodu prezydent nie widział w osobie Stiepaszyna swojego następcy mogącego pokierować całym państwem. Pośpieszna decyzja o dymisji rządu została podjęta z dwóch powodów. Po pierwsze, do wyborów parlamentarnych pozostawało coraz mniej czasu, a obóz prezydencki nie miał jeszcze ani lidera, ani silnej partii. Po drugie, Jelcyn znalazł, jak mu się wydawało, idealną osobę na stanowisko szefa rządu. Był nią Władimir Putin.

 

Początek ery Putina

W dniu dymisji Stiepaszyna prezydent zaproponował Dumie kandydaturę Putina. W swoim wystąpieniu telewizyjnym Jelcyn wprost powiedział, że w następnych wyborach prezydenckich właśnie w osobie Putina widzi swojego następcę. Pomimo tej zaskakującej i ryzykownej deklaracji społeczeństwo odebrało Putina jako kolejnego przejściowego szefa rządu, któremu nie uda się zachować stanowiska na okres dłuższy niż kilka tygodni. W Dumie kandydatura Putina uzyskała ledwie 233 głosów, czyli mniej od dwóch poprzednich premierów. Jednak jak pokaże czas, poparcie polityków i społeczeństwa dla Putina będzie z każdym miesiącem rosnąć. Sama decyzja Jelcyna o mianowaniu Putina na urząd premiera okaże się jedną z bardziej udanych.

Kariera polityczna Władimira Putina początkowo rozwijała się nie tak szybko jak miało to miejsce od sierpnia 1999 roku. Po przeprowadzce z Petersburga, gdzie po przegranych wyborach w 1996 roku ekipa mera Sobczaka nie miała perspektyw na zajecie wysokie stanowiska, Putin przez długi czas nie mógł znaleźć odpowiedniej dla siebie pracy. Dopiero w 1997 roku dla Putina znalazło się miejsce w administracji prezydenckiej, został szefem Głównego Zarządu Rewizyjnego. Rok później został awansowany na zastępcę szefa administracji prezydenckiej. Był to bardzo krótki epizod w jego życiu, trwał ledwie dwa miesiące. 25 lipca 1998 Putin mianowany został szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa. Na tym stanowisku dał się on poznać jako urzędnik, potrafiący zachować zimną krew. Był także bardzo stanowczy, surowy, dokładny, posiadał ironiczne poczucie humoru. Z czasem do jego obowiązków doszły te związane z pełnieniem funkcji sekretarza Rady Bezpieczeństwa. Tak więc Putin był kolejnym po Stiepaszynie premierem, który wcześniej kierował służbami siłowymi.

Wydarzenia z początku kadencji Putina zmusiły gabinet do podjęcia radykalnych kroków, a w konsekwencji przyczyniły się do błyskawicznego zbudowania pozytywnego wizerunku nowego premiera w oczach społeczeństwa. 7 sierpnia 1999 r., czyli na dwa dni przed nominacją Putina, grupa uzbrojonych czeczeńskich bojowników z Szamilem Basajewem na czele wtargnęła pod zielonymi sztandarami symbolizującymi dżihad do Dagestanu. W dodatku agresorzy znaleźli wśród części miejscowej ludności wsparcie, głównie ze strony zwolenników wahabizmu. Odpowiedź Putina była natychmiastowa. Wysłał on na teren Dagestanu wojska desantowe. Aby zmobilizować żołnierzy specjalnym dekretem rządowym podniesiono zarobki wojska biorącego udział w operacji na terenie Północnego Kaukazu do wysokości 1000 dolarów miesięcznie. Decydując się na operację zbrojną w Dagestanie Putin publicznie ogłosił, że bierze na siebie pełną odpowiedzialność za jej powodzenie. Była to znamienna deklaracja, gdyż w czasie pierwszej wojny w Czeczenii zarówno ówczesny premier Czernomyrdin, jak i prezydent Jelcyn jak ognia unikali odpowiedzialności za wydarzenia wojenne na Kaukazie. W dodatku Putinowi udało się w krótkim czasie przekonać opinię publiczną, że to Rosja stała się ofiarą, a nie agresorem. Putin udowodnił, że czeczeńscy bojownicy są częścią globalnej siatki terrorystycznej. Świadczyć o tym miała seria zamachów terrorystycznych na budynki mieszkalne dokonana przez islamskich separatystów. W wyniku ataków zginęło kilkaset osób. Rosjanie poczuli się zagrożeni, a gdy przyglądali się stanowczym i nieprzejednanym krokom podejmowanym przez Putina, w jego osobie zaczęli dostrzegać głównego gwaranta bezpieczeństwa kraju. Premierowi sprzyjały także media. W przeciwieństwie do pierwszej wojny w Czeczenii, większość środków masowego przekazu pozytywnie oceniało działania rosyjskich wojsk w zbuntowanej republice. Nawet nieliczne opozycyjne media, do których należał kanał NTW, starały się wypowiadać o wojnie w obojętnym tonie. Dzięki pozytywnej prasie, jaką posiadał Putin od samego początku swojej kadencji, ranking jego popularności sięgnął ponad 70%, co można porównać z wynikami Gorbaczowa z lat 1985-1986, oraz Jelcyna w okresie 1990-1991.

Swoją popularność Putin budował także na zrównoważonych poglądach na gospodarkę. Były one równie dalekie od liberalizmu Gajdara, jak również od narodowego komunizmu wyznawanego przez Ziuganowa. Putin był zdecydowanym zwolennikiem wolnego rynku i wypowiadał się przeciwko ponownej nacjonalizacji przemysłu. Zdaniem premiera, wolny rynek nie koliduje z państwową regulacją, zwłaszcza w sektorze przemysłu militarnego i w działalności monopolów. Za główny problem rosyjskiej gospodarki Putin uważał niedostateczny poziom inwestycji, zbyt dużą zależność budżetu od światowych cen na ropę i gaz, odpływ kapitałów ze granicę, a także wciąż istniejące zjawisko wymiany barterowej. Podstawowym środkiem mającym polepszyć stan gospodarki miało być obniżenie podatków, zaś pomoc socjalna powinna być adresowana bezpośrednio do potrzebujących. Podobne programy przedstawiali w przeszłości inni rosyjscy politycy. Poglądy takie nazywane wówczas były konserwatywno-liberalnymi.

 


UWAGA! Kopiowanie tego tekstu w całości lub w fragmentach bez zgody autora jest kategorycznie zabronione. Powyższe działanie narusza ustawę o prawie autorskim i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ponadto przepisywanie tekstu do swoich prac jest nie tylko nieuczciwe, ale także łatwo wykrywalne (systemy typu plagiat). Nie akceptujemy oszustów. W uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na przedruk niniejszego tekstu. W tym celu proszę zwracać się do autora.

Aby ograniczyć nieuczciwe wykorzystywanie tego tekstu wszelkie przypisy zostały celowo usunięte.

Jeśli chcesz się powołać w swojej pracy na poniższy tekst - pamiętaj by umieścić odpowiednie przypisy.

 
 

Pomóż nam ulepszyć stronę!

  • Widzisz nieaktualne dane na stronie?
  • Możesz uzupełnić treść artykułów?
  • Chcesz opublikować własny artykuł?

 

Skontaktuj się z nami!

mapa rosja, ukraina

 
Copyright © 2001 - 2016 RosjaPL.info
 
Wszystkie prawa zastrzeżone!