Wybrane artykuły z działu Historia

Federacja Rosyjska zgodnie z Konstytucją z 1993 roku została podzielona na 89 podmiotów federacji, o zróżnicowanej randze. W wyniku późniejszych zmian (m.in. inkorporacja Krymu) liczba podmiotów federacji zmieniała się i w 2014 roku wynosi ...

Bardzo często w mediach można słyszeć o negatywnych zjawiskach demograficznych występujących na terenie Rosji. Mówi się, że Rosjan ubywa. Jak to naprawdę jest? Dlaczego tak się dzieje? Jakie są perspektywy dla rosyjskiego społeczeństwa? Ilu ...

Powierzchnia Rosji Powierzchnia Rosji wynosząca ponad 17mln km2 stanowi w przybliżeniu 1/6 powierzchni ziemi. Natomiast pod względem ludności Rosji zajmuje dopiero 6 miejsce. Co ciekawe niemal 80% mieszkańców Rosji zamieszkuje część ...

W Polsce panuje powszechne przekonanie, że znamy naszego wschodniego sąsiada lepiej niż własną kieszeń. "Znawców" Rosji jest w naszym kraju mniej więcej tylu co ekspertów od piłki nożnej, czy medycyny. A o rzeczywistej znajomości futbolu, czy ...

Każdy z nas słyszał o wielokrotnych zmianach nazw niektórych rosyjskich miast. Najbardziej znane przykłady to Petersburg będący kiedyś Leningadem i Piotrogrodem, czy też Wołgograd, który wszedł do historii jako Stalingrad. Takich przykładów jest w ...

Do wyborów prezydenckich w 2004 roku Ukraina szykowała się kilkanaście miesięcy. Gdy nad Dnieprem trwały decydujące przygotowania dwóch zwaśnionych obozów politycznych, w Polsce mało kto, łącznie z politykami i dziennikarzami interesował się ...

  1917 marzec: powstanie Centralnej Rady Ukraińskiej w Kijowieczerwiec: Centralna Rada powołuje ukraiński rząd tymczasowy (Generalny Sekretariat)grudzień: bolszewicy proklamują utworzenie Ukraińskiej Republiki Rad

Ukrainiec jako wróg w prasie toruńskiej 1920-1939. Toruń w okresie międzywojennym był najważniejszym ośrodkiem wydawniczym województwa pomorskiego. Wpłynęły na to przede wszystkim tradycje wydawnicze zaboru pruskiego (drukowano tutaj jedną z ...

Liczebność, rozmieszczenie, struktura społeczno-zawodowa, organizacje Wśród prac poruszających zagadnienie liczebności Ukraińców widoczne są rozbieżności. Wynika to z tego, iż jedyne źródła, które są wykorzystywane przy jej podawaniu obarczone są ...

1 Uczestnictwo w strukturach izby Posłowie ukraińscy niezwykle aktywnie uczestniczyli w pracach Sejmu II kadencji. Na drugim posiedzeniu w dniu 28 marca 1928 r. przeprowadzono wybór prezydium Izby Poselskiej. Kandydatem Ukraińsko-Białoruskiego ...

W wiek XIX Rosja wkraczała z ukształtowaną, chociaż jeszcze nieliczną, elitą intelektualną, świadomą związków z europejską kulturą, nauką, sztuka, a nawet modą.

Święte Przymierze, pomimo swej mistycznej formy stworzonej dla potrzeb Aleksandra I - inicjatora zachowania pokoju tym właśnie sposobem krucjat, było instytucją nader stabilną i o sporym znaczeniu, choć przez współczesnych sobie uważane było za ...

W wiek XX Rosja wchodziła jako jedyne mocarstwo, w którym władza była niczym nieograniczona, wolności jednostek zredukowane były do zera, nawet ziemiaństwo nie mogło liczyć na całkowitą swobodę. Panowało bowiem samodzierżawie, czyli car był jedynym ...

Kolonizacja rosyjska, to kolonizacja państwa, które kierowało się przede wszystkim względami politycznymi, a potem dopiero ekonomicznymi. Już pod koniec XVIIIw. do Rosji należała cała Syberia aż po Ocean Spokojny wraz z Kamczatką i Alaską (Sprzedana ...

Rewolucja Październikowa została przeprowadzona w celu zaprowadzenia nowego, oczywiście doskonalszego porządku w Rosji. Pod sztandarami walki o władzę dla ludu i mas uciskanych obalono, i tak osłabioną po rewolucjach tak 1905-go roku, jak i lutowej, ...

W lutym 1917 roku nikt nie przypuszczał, że właśnie rozpoczynająca się rewolucja rozpocznie proces, który przekształci Rosję carską w państwo totalitarne. Spodziewano się raczej demokracji i wolności, lecz w zamian rodziła się brutalna ...

W okresie istnienia Związku Radzieckiego jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczy tego, kto w rzeczywistości rządził państwem. Oficjalna propaganda odpowiadała utartymi sloganami: "Cała władza w rękach Rad", czy też: "Partia - nasze ...

ZSRR prowadził dwupiętrową politykę zagraniczną już od 1919 roku. 1. Polityka prowadzona w oparciu o tradycyjne sposoby ( na szczeblu oficjalnym ) 2. Równocześnie polityce bolszewiccy wprowadzili III międzynarodówkę - Komintern (1919 - 1943)

Wrogość do Polski była głównym powodem, dla którego część prawicy niemieckiej wypowiadała się za porozumieniem ze Związkiem Radzieckim. Mimo braku formalnego uznania rządu radzieckiego przez mocarstwa zachodnie zaproszono go, podobnie jak Niemcy, do ...

Rok 1993 przyniósł poważne problemy młodemu, rosyjskiemu systemowi demokratycznemu. Właśnie w tym roku na scenie politycznej w Rosji zachodziły procesy, których efekty widoczne są po dziś dzień.

Udane odsunięcie od władzy parlamentu oznaczało nie tylko zwycięstwo prezydenta i likwidację nieregulowanej dwuwładzy, ale także zmuszało rządzących do szybkiego stworzenia nowego systemu politycznego. Dlatego też w październiku i listopadzie ...

Konstytucja Federacji Rosyjskiej  przyjęta w ogólnonarodowym referendum w dniu 12 grudnia 1993 rokuMy, składający się z wielu narodów lud Federacji Rosyjskiej, złączeni wspólnym losem na swej ziemi, utwierdzając prawa i wolności ...

Na tej stronie zaprezentowana zostanie ustawa zasadnicza, której wprowadzenie można uznać za jedną z najważniejszych reform post-komunistycznej Rosji. Przyjęcie w grudniu 1993 roku konstytucji oznaczało przede wszystkim zerwanie z dotychczasowym ...

Najważniejszymi wydarzeniami politycznymi w połowie lat 90-tych w Rosji były zaplanowane na ten czas wybory. Najpierw, bo jeszcze w grudniu 1995 roku, odbyć się miały wybory do Dumy Państwowej, natomiast pół roku później obywatele mieli zdecydować, ...

Za jeden z podstawowych celów swojej prezydentury Władimir Putin wyznaczył sobie reorganizację władzy państwowej. Reforma ta dla obozu władzy posiadała wysoki priorytet zwłaszcza ze względu na coraz częściej powtarzające się pytanie ...

Jednym z największych problemów Rosji z pewnością jest nieefektywność i archaiczność aparatu biurokratycznego. Powszechnym zjawiskiem jest także szerząca się na wszystkich szczeblach urzędów korupcja.

Wysokie znaczenie służb mundurowych w Rosji nie podlega dyskusji. Świadczy o tym chociażby ilość środków przeznaczanych corocznie na utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego i obrony narodowej. W 2003 r. na powyższe cele przeznaczono aż 25% ...

Sektor mieszkalnictwa jest w Rosji jednym z najważniejszych segmentów gospodarki. Przed reformą wydatki budżetu federalnego na utrzymanie mieszkań wynosiły 8% sumy rozchodów. Jest to kwota porównywalna z tą, jaka ponoszona jest na obronę ...

Problem reformowania systemu wymiaru sprawiedliwości jest poruszany od początku lat 90-tych. Najwięcej zmian wprowadziła konstytucja FR z 1993 r., która dała podstawy formowania władzy sądowniczej według nowoczesnych wzorców. Kolejnym ...

Po osiągnięciu pewnych sukcesów w stabilizacji gospodarki w latach 1995-1997 zarówno rząd rosyjski jak i międzynarodowe organizacje finansowe spodziewały się, że w Rosji kontynuowany będzie pozytywny trend wzrostu gospodarczego. Jednak ...

Na tej stronie prezentujemy Państwu dane statystyczne rosyjskiej gospodarki. Poniżej znajdują się informacje na temat podstawowych współczynników ekonomicznych Rosji wraz z przedstawieniem dynamiki ich zmian w latach 2000-2004. Aby uwiarygodnić ...

Na niniejszej stronie zaprezentowane zostaną wydarzenia oraz metody jakimi kierowali się rosyjscy reformatorzy w pierwszym okresie transformacji gospodarki, zaraz po rozpadzie Związku Radzieckiego. Samo przedstawienie faktów byłoby niewystarczającym ...

Jak już wspomniano w innym miejscu reforma rosyjskiej gospodarki opierała się trzech głównych filarach: liberalizacji cen, otwarciu gospodarki oraz na prywatyzacji. I właśnie tej ostatniej reformie, reformie denacjonalizacji, poświęcona ...

Ta strona poświęcona zostanie na omówienie losów reformy prywatyzacyjnej w latach 1994-1999. Początek tego okresu przypada na zmianę strategii przeprowadzania denacjonalizacji. Prywatyzacja czekowa została zastąpiona, w teorii, ...

Porażka sił opozycyjnych i znaczne osłabienie najważniejszych rywali Kremla podczas wyborów parlamentarnych były niewątpliwym sukcesem duetuJelcyn-Putin. Jednak zgodnie z konstytucją w niedługim okresie czasu miały odbyć się wybory prezydenckie. Dotychczasowemu prezydentowi, zależało na wypromowaniu swojego kandydata, który przejąłby władzę nad Kremlem. Tym kandydatem mógł być pod koniec 1999 r. tylko Władimir Putin. Jako premier był on niezwykle lojalny wobec otoczenia prezydenckiego, wszystkie decyzje konsultował i nie pozwalał sobie na choćby najmniejszą krytykę pod adresem prezydenta.

Najważniejszym atrybutem Putina była jednak jego rosnąca popularność i siła polityczna. Po wyborach parlamentarnych stał się niekwestionowanym liderem wśród polityków, co naturalnie stawiało go na pozycji faworyta zbliżających się wyborów. Patrząc z perspektywy czasu, ruch Jelcyna polegający na dobrowolnej rezygnacji ze swojego urzędu, wydaje się być jak najbardziej naturalnym. Prezydent zdawał sobie sprawę, że nie posiada już poparcia w społeczeństwie i jego autorytet został wyczerpany. Natomiast przewidział, że rezygnując przed końcem kadencji z urzędu i przekazując swoją władzę na trzy miesiące w ręce Putina, zwiększy szanse swojego następcy na odniesienie zwycięstwa w wyborach. Pełniąc obowiązki prezydenta Putin miał możliwość wykazania się przed narodem, co przy i tak wysokich notowaniach powinno mu zagwarantować zwycięstwo. W dodatku, Jelcyn liczył na skuteczność działania przez zaskoczenie. Przecież mało kto spodziewał się, że prezydent, który wielokrotnie udowadniał, że władza bliska jest jego sercu, dobrowolnie ustąpi ze stanowiska.

Jak twierdzi sam Jelcyn przeprowadził on decydującą rozmowę z Putinem, jeszcze 14 grudnia, czyli na kilka dni przed wyborami. Jednak ostateczne decyzje zapadły dopiero po oficjalnym ogłoszeniu wyników wyborów. 30 grudnia odbył się wielki bal, który został uznany za pożegnanie Jelcyna. Przewodniczył mu już jednak Władimir Putin. Nazajutrz, 31 grudnia, gdy większość Rosjan zapomniała o polityce i przygotowywała się do zbliżających się świąt, w gabinecie prezydenckim Borys Jelcyn podpisał swój ostatni dekret, oznaczony numerem 1761. Zrzekał się w nim urzędu prezydenta z nastaniem godziny 12:00 w dniu 31 grudnia 1999 r. i wskazywał w nim dotychczasowego premiera jako konstytucyjnego tymczasowego prezydenta. Po chwili, na Kreml przyjechał Putin, który podpisując swój pierwszy dekret przyjął na siebie obowiązku prezydenckie do czasu rozpisania nowych wyborów, które powinny się odbyć nie później niż 3 miesiące po abdykacji Jelcyna. W uroczystości przekazania władzy uczestniczył patriarcha Aleksiej II, którego obecność odczytana została jako swoiste namaszczenie nowego prezydenta. Co znamienne, jeszcze 31 grudnia Putin podpisał przygotowaną wcześniej ustawę gwarantującą byłemu prezydentowi immunitet i nietykalność. Było to faktyczne pożegnanie Jelcyna, którego epoka wraz z końcem 1999 roku dobiegła do końca. Kojarzona ona zawsze będzie z burzliwymi wydarzeniami i trudnymi początkami reformowania Rosji. To właśnie Jelcynowi zawdzięcza się wprowadzenie kraju na drogę demokracji, jakakolwiek by ona nie była. Podczas jego rządów doszło do najważniejszych zmian w systemie politycznym i gospodarczym. Dały one początek drodze Rosji ku rozwojowi i stabilizacji. Nawet wysoka cena społeczna, jaką przyszło zapłacić za jelcynowskie reformy oraz wytworzenie się znienawidzonego otoczenia oligarchicznego nie przeszkodzą byłemu prezydentowi zająć poczesnego miejsca w historii Rosji.

Wybory prezydenckie zostały wyznaczone na 26 marca 2000 r. Z udziału w wyścigu o najwyższy urząd w państwie wycofał się jeden z najbardziej popularnych polityków ostatnich lat - J. Primakow. W związku z tym, Putin był praktycznie jedynym liczącym się kandydatem i wszyscy koncentrowali się wyłącznie na tym, czy uda mu się zdobyć ponad 50% głosów już w pierwszej turze. Program po. prezydenta był niemal identyczny z jego dotychczasowymi liberalno-konserwatywnymi deklaracjami, o których wspomniano już powyżej. Przy czym na potrzeby kampanii przedwyborczej został on dokładnie sformułowany przez H. Grafa i nosił nazwę: "Strategia rozwoju Federacji Rosyjskiej do 2010 roku". Główne punkty zakładały: likwidację ulg dla przedsiębiorców i wzmożenie konkurencji na rynku, obniżenie podatków, prowadzenie zrównoważonej pomocy socjalnej, wprowadzenie Rosji do WTO, likwidację monopolów. Co istotne, program nie ogrywał najważniejszej roli w czasie kampanii. Ludzie głosowali głównie na silną osobowość Putina, o którego politycznej efektywności świadczyły czyny.

Udział pozostałych kandydatów w kampanii wyborczej był ledwie widoczny gdyż media koncentrowały się głownie na osobie Putina. Dlatego też nie dziwią wyniki wyborów z 26 marca. Spośród 68,7% głosujących Rosjan, aż 52,9% skreśliło na swoich kartach kandydaturę Putina. Wynik ten dał mu więc zwycięstwo juz w pierwszej turze, co jeszcze bardziej wzmocniło pozycję prezydenta elekta jako skutecznego polityka. Na poniższym diagramie przedstawiono szczegółowe wyniki wyborów prezydenckich. Widać wyraźnie, że różnica pomiędzy Putinem a pozostałymi kandydatami była miażdżąca. Drugi na liście Gienadij Ziuganow osiągnął niecałe 30%, co było gorszym wynikiem niż podczas poprzedniej elekcji. Swoje poparcie tracili wciąż Jawlińskii Żyrynowski, którzy zdobyli odpowiednio: 5,8% i 2,7%. W dodatku lidera LDPR wyprzedził nawet A. Tuliejew, drugi kandydat partii komunistycznej. Pozostali kandydaci, osiągnęli znikome poparcie. Wśród nich uwagę zwracają kandydatury byłego prokuratora Skuratowa oraz znanego reżysera Goworuchina. Jak się jednak okazało tym razem Rosjanie zagłosowali przede wszystkim na profesjonalnych polityków, a nie ludzi kultury czy biznesu.

 

Kandydat

Uzyskane poparcie w %

W. Putin

52,9%

G. Ziuganow

29,2%

G. Jawliński

5,8%

A. Tuliejew

2,9%

W. Żyrynowski

2,7%

K. Titow

1,5%

E. Pamfiłowa

1,0%

S. Goworuchin

0,4%

J. Skuratow

0,4%

A. Podbieriozkin

0,1%

U. Dżabraiłow

0,1%

Przeciw wszystkim

1,9%

 

Zaraz po ogłoszeniu wyborów prezydent-elekt sformował nowy rząd, na którego czele stanął Michaił Kasjanow. Nowy premier uzyskał poparcie Dumy Państwowej 17 maja 2000 r. Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że zmiany w rządzie były stosunkowo niewielkie. Odnotować jednak należy wejście w skład gabinetu najbliższych współpracowników Putina: Aleksieja Kudrina, jako ministra finansów oraz Hermana Grafa, który zajął stanowisko ministra do spraw handlu i rozwoju gospodarczego. To właśnie, w dużej mierze ci ludzie, którzy wespół z prezydentem Putinem należą do tak zwanej nieformalnej grupy petersburskiej, stanowić będą w następnych latach o dalszych lasach Rosji i drodze jej transformacji.

 


UWAGA! Kopiowanie tego tekstu w całości lub w fragmentach bez zgody autora jest kategorycznie zabronione. Powyższe działanie narusza ustawę o prawie autorskim i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ponadto przepisywanie tekstu do swoich prac jest nie tylko nieuczciwe, ale także łatwo wykrywalne (systemy typu plagiat). Nie akceptujemy oszustów. W uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na przedruk niniejszego tekstu. W tym celu proszę zwracać się do autora.

Aby ograniczyć nieuczciwe wykorzystywanie tego tekstu wszelkie przypisy zostały celowo usunięte.

Jeśli chcesz się powołać w swojej pracy na poniższy tekst - pamiętaj by umieścić odpowiednie przypisy.

 
 

Pomóż nam ulepszyć stronę!

  • Widzisz nieaktualne dane na stronie?
  • Możesz uzupełnić treść artykułów?
  • Chcesz opublikować własny artykuł?

 

Skontaktuj się z nami!

mapa rosja, ukraina

 
Copyright © 2001 - 2016 RosjaPL.info
 
Wszystkie prawa zastrzeżone!