Wybrane artykuły z działu Historia

Federacja Rosyjska zgodnie z Konstytucją z 1993 roku została podzielona na 89 podmiotów federacji, o zróżnicowanej randze. W wyniku późniejszych zmian (m.in. inkorporacja Krymu) liczba podmiotów federacji zmieniała się i w 2014 roku wynosi ...

Bardzo często w mediach można słyszeć o negatywnych zjawiskach demograficznych występujących na terenie Rosji. Mówi się, że Rosjan ubywa. Jak to naprawdę jest? Dlaczego tak się dzieje? Jakie są perspektywy dla rosyjskiego społeczeństwa? Ilu ...

Powierzchnia Rosji Powierzchnia Rosji wynosząca ponad 17mln km2 stanowi w przybliżeniu 1/6 powierzchni ziemi. Natomiast pod względem ludności Rosji zajmuje dopiero 6 miejsce. Co ciekawe niemal 80% mieszkańców Rosji zamieszkuje część ...

W Polsce panuje powszechne przekonanie, że znamy naszego wschodniego sąsiada lepiej niż własną kieszeń. "Znawców" Rosji jest w naszym kraju mniej więcej tylu co ekspertów od piłki nożnej, czy medycyny. A o rzeczywistej znajomości futbolu, czy ...

Każdy z nas słyszał o wielokrotnych zmianach nazw niektórych rosyjskich miast. Najbardziej znane przykłady to Petersburg będący kiedyś Leningadem i Piotrogrodem, czy też Wołgograd, który wszedł do historii jako Stalingrad. Takich przykładów jest w ...

Do wyborów prezydenckich w 2004 roku Ukraina szykowała się kilkanaście miesięcy. Gdy nad Dnieprem trwały decydujące przygotowania dwóch zwaśnionych obozów politycznych, w Polsce mało kto, łącznie z politykami i dziennikarzami interesował się ...

  1917 marzec: powstanie Centralnej Rady Ukraińskiej w Kijowieczerwiec: Centralna Rada powołuje ukraiński rząd tymczasowy (Generalny Sekretariat)grudzień: bolszewicy proklamują utworzenie Ukraińskiej Republiki Rad

Ukrainiec jako wróg w prasie toruńskiej 1920-1939. Toruń w okresie międzywojennym był najważniejszym ośrodkiem wydawniczym województwa pomorskiego. Wpłynęły na to przede wszystkim tradycje wydawnicze zaboru pruskiego (drukowano tutaj jedną z ...

Liczebność, rozmieszczenie, struktura społeczno-zawodowa, organizacje Wśród prac poruszających zagadnienie liczebności Ukraińców widoczne są rozbieżności. Wynika to z tego, iż jedyne źródła, które są wykorzystywane przy jej podawaniu obarczone są ...

1 Uczestnictwo w strukturach izby Posłowie ukraińscy niezwykle aktywnie uczestniczyli w pracach Sejmu II kadencji. Na drugim posiedzeniu w dniu 28 marca 1928 r. przeprowadzono wybór prezydium Izby Poselskiej. Kandydatem Ukraińsko-Białoruskiego ...

W wiek XIX Rosja wkraczała z ukształtowaną, chociaż jeszcze nieliczną, elitą intelektualną, świadomą związków z europejską kulturą, nauką, sztuka, a nawet modą.

Święte Przymierze, pomimo swej mistycznej formy stworzonej dla potrzeb Aleksandra I - inicjatora zachowania pokoju tym właśnie sposobem krucjat, było instytucją nader stabilną i o sporym znaczeniu, choć przez współczesnych sobie uważane było za ...

W wiek XX Rosja wchodziła jako jedyne mocarstwo, w którym władza była niczym nieograniczona, wolności jednostek zredukowane były do zera, nawet ziemiaństwo nie mogło liczyć na całkowitą swobodę. Panowało bowiem samodzierżawie, czyli car był jedynym ...

Kolonizacja rosyjska, to kolonizacja państwa, które kierowało się przede wszystkim względami politycznymi, a potem dopiero ekonomicznymi. Już pod koniec XVIIIw. do Rosji należała cała Syberia aż po Ocean Spokojny wraz z Kamczatką i Alaską (Sprzedana ...

Rewolucja Październikowa została przeprowadzona w celu zaprowadzenia nowego, oczywiście doskonalszego porządku w Rosji. Pod sztandarami walki o władzę dla ludu i mas uciskanych obalono, i tak osłabioną po rewolucjach tak 1905-go roku, jak i lutowej, ...

W lutym 1917 roku nikt nie przypuszczał, że właśnie rozpoczynająca się rewolucja rozpocznie proces, który przekształci Rosję carską w państwo totalitarne. Spodziewano się raczej demokracji i wolności, lecz w zamian rodziła się brutalna ...

W okresie istnienia Związku Radzieckiego jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczy tego, kto w rzeczywistości rządził państwem. Oficjalna propaganda odpowiadała utartymi sloganami: "Cała władza w rękach Rad", czy też: "Partia - nasze ...

ZSRR prowadził dwupiętrową politykę zagraniczną już od 1919 roku. 1. Polityka prowadzona w oparciu o tradycyjne sposoby ( na szczeblu oficjalnym ) 2. Równocześnie polityce bolszewiccy wprowadzili III międzynarodówkę - Komintern (1919 - 1943)

Wrogość do Polski była głównym powodem, dla którego część prawicy niemieckiej wypowiadała się za porozumieniem ze Związkiem Radzieckim. Mimo braku formalnego uznania rządu radzieckiego przez mocarstwa zachodnie zaproszono go, podobnie jak Niemcy, do ...

Rok 1993 przyniósł poważne problemy młodemu, rosyjskiemu systemowi demokratycznemu. Właśnie w tym roku na scenie politycznej w Rosji zachodziły procesy, których efekty widoczne są po dziś dzień.

Udane odsunięcie od władzy parlamentu oznaczało nie tylko zwycięstwo prezydenta i likwidację nieregulowanej dwuwładzy, ale także zmuszało rządzących do szybkiego stworzenia nowego systemu politycznego. Dlatego też w październiku i listopadzie ...

Konstytucja Federacji Rosyjskiej  przyjęta w ogólnonarodowym referendum w dniu 12 grudnia 1993 rokuMy, składający się z wielu narodów lud Federacji Rosyjskiej, złączeni wspólnym losem na swej ziemi, utwierdzając prawa i wolności ...

Na tej stronie zaprezentowana zostanie ustawa zasadnicza, której wprowadzenie można uznać za jedną z najważniejszych reform post-komunistycznej Rosji. Przyjęcie w grudniu 1993 roku konstytucji oznaczało przede wszystkim zerwanie z dotychczasowym ...

Najważniejszymi wydarzeniami politycznymi w połowie lat 90-tych w Rosji były zaplanowane na ten czas wybory. Najpierw, bo jeszcze w grudniu 1995 roku, odbyć się miały wybory do Dumy Państwowej, natomiast pół roku później obywatele mieli zdecydować, ...

Za jeden z podstawowych celów swojej prezydentury Władimir Putin wyznaczył sobie reorganizację władzy państwowej. Reforma ta dla obozu władzy posiadała wysoki priorytet zwłaszcza ze względu na coraz częściej powtarzające się pytanie ...

Jednym z największych problemów Rosji z pewnością jest nieefektywność i archaiczność aparatu biurokratycznego. Powszechnym zjawiskiem jest także szerząca się na wszystkich szczeblach urzędów korupcja.

Wysokie znaczenie służb mundurowych w Rosji nie podlega dyskusji. Świadczy o tym chociażby ilość środków przeznaczanych corocznie na utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego i obrony narodowej. W 2003 r. na powyższe cele przeznaczono aż 25% ...

Sektor mieszkalnictwa jest w Rosji jednym z najważniejszych segmentów gospodarki. Przed reformą wydatki budżetu federalnego na utrzymanie mieszkań wynosiły 8% sumy rozchodów. Jest to kwota porównywalna z tą, jaka ponoszona jest na obronę ...

Problem reformowania systemu wymiaru sprawiedliwości jest poruszany od początku lat 90-tych. Najwięcej zmian wprowadziła konstytucja FR z 1993 r., która dała podstawy formowania władzy sądowniczej według nowoczesnych wzorców. Kolejnym ...

Po osiągnięciu pewnych sukcesów w stabilizacji gospodarki w latach 1995-1997 zarówno rząd rosyjski jak i międzynarodowe organizacje finansowe spodziewały się, że w Rosji kontynuowany będzie pozytywny trend wzrostu gospodarczego. Jednak ...

Na tej stronie prezentujemy Państwu dane statystyczne rosyjskiej gospodarki. Poniżej znajdują się informacje na temat podstawowych współczynników ekonomicznych Rosji wraz z przedstawieniem dynamiki ich zmian w latach 2000-2004. Aby uwiarygodnić ...

Na niniejszej stronie zaprezentowane zostaną wydarzenia oraz metody jakimi kierowali się rosyjscy reformatorzy w pierwszym okresie transformacji gospodarki, zaraz po rozpadzie Związku Radzieckiego. Samo przedstawienie faktów byłoby niewystarczającym ...

Jak już wspomniano w innym miejscu reforma rosyjskiej gospodarki opierała się trzech głównych filarach: liberalizacji cen, otwarciu gospodarki oraz na prywatyzacji. I właśnie tej ostatniej reformie, reformie denacjonalizacji, poświęcona ...

Ta strona poświęcona zostanie na omówienie losów reformy prywatyzacyjnej w latach 1994-1999. Początek tego okresu przypada na zmianę strategii przeprowadzania denacjonalizacji. Prywatyzacja czekowa została zastąpiona, w teorii, ...

Jedną z najważniejszych obietnic Putina przed objęciem przez niego władzy była reorganizacja stosunków władzy centralnej z elitami biznesu, rozumiana często jako początek walki z plutokracją. O ile do pozostałych punktów programu przedwyborczego społeczeństwo odnosiło się z rezerwą, choć nie bez nadziei, to zapowiedź zmian w stosunku do oligarchów budziła sporo emocji. Rosjanie po pierwszej dekadzie transformacji, jakże dotkliwej w skutkach dla wielu obywateli, nie liczyli na gwałtowną poprawę własnej sytuacji materialnej. Jednak swoją złość za osobiste niepowodzenia często kierowali pod adres tych, którzy w krótkim okresie czasu dorobili się prawdziwych fortun. W powszechnym przekonaniu większość rosyjskich magnatów finansowych swoje majątki zbiła w nielegalny sposób, wykorzystując korupcję i układy na najwyższych szczeblach władzy. W takiej opinii społeczeństwo utwierdzało się obserwując otoczenie prezydenta Jelcyna, zwłaszcza podczas jego drugiej kadencji. Wówczas to największy wpływ na prezydenta miała mieć tzw. rodzina, z B. Bieriezowskim i W. Gusińskim na czele.

Według pierwotnych założeń ekipy Putina, zmiany w relacjach państwo - biznes miały być przeprowadzone zgodnie z hasłem równego oddalenia oligarchów od władzy. Celem tych zmian miało być odsuniecie elit biznesu od najważniejszych punktów decyzyjnych zarówno na szczeblu federalnym, jak i regionalnym. Niepodlegającym dyskusji i jednocześnie szczytnym środkiem miało być zapowiadane zlikwidowanie wszelkich sztucznych przywilejów i ulg dla największych przedsiębiorców, mających do tej pory wpływ na władzę. Wszystkie zasady, według  zapowiedzi Putina powinny być regulowane przez Konstytucje i pozostałe akty prawne.  Dowodem takich zamierzeń Putina i jego ekipy była wypowiedź ministra Grefa, który stwierdził na wiosnę 2000 r., żewładza będzie się od tej pory opierać nie na oligarchach, a na nowym biznesie, który nie daje łapówek.

Borys BieriezowskiPrawdziwa wojna z najbardziej wpływowymi oligarchami rozpoczęła się wkrótce po wygraniu przez Putina wyborów prezydenckich. Na pierwszy ogień poszli  B. Bieriezowski i W. Gusiński, władający rynkiem środków masowego przekazu. Obaj ci biznesmeni należeli wcześniej do wspomnianej "rodziny" Jelcyna, zaś Bieriezowski uchodził za najbardziej wpływową postać w rosyjskiej polityce, mającą ambicje utrzymania swojej pozycji również za prezydentury Putina. Sądził on również, iż  skoro pomógł Putinowi w jego kampanii wyborczej to ten odwdzięczy mu się, akceptując dotychczasową pozycję Bieriezowskiego. Jednak jak się szybko okazało nowy prezydent nie zamierzał dzielić się swoją władzą z nieformalnymi grupami, z którymi związany był jego poprzednik. Szybko wyszło na jaw, że obietnica Putina dotycząca nietykalności obozu Jelcyna dotyczyła w praktyce wyłącznie osoby byłego prezydenta i jego prawdziwej rodziny. W związku z tym Bieriezowski okazał się być nie objęty żadnym parasolem ochronnym. Lecz jaka był rzeczywista przyczyna konfliktu z Bieriezowskim i Gusińskim? Zdaniem L. Mleczina prezydenta przeraził fakt, iż państwo w krótkim czasie straciło kontrolę nad najważniejszymi zasobami państwa, a samo znalazło się na krawędzi bankructwa. I w związku z taką sytuacją prezydent postanowił odebrać to, co zostało poprzednio zagrabione państwu. Poza niechęcią Putina do dzielenia się władzą oraz pobudkami ideowymi, nieoficjalnie mówiło się także o animozjach osobistych zwłaszcza z Bieriezowskim.

Największym problemem władzy była kontrola oligarchów nad najbardziej wpływowymi środkami masowego przekazu. Gusiński władał holdingiem medialnym "Most" oraz popularną stacją NTW, zaś Bieriezowski kontrolował pierwszy kanał telewizji publicznej ORT. W takiej sytuacji wszelkie działania władzy przeciw dotychczasowym grupom nacisku mogło się błyskawicznie odbić negatywnie na rankingu prezydenta i rządu. Zresztą NTW już od 1999 r. poddawało krytyce zarówno Putina, jak i partię "Jedność". Putin z kolei, chcąc poważnie zreformować państwo nie mógł sobie pozwolić na spadek poparcia ze strony społeczeństwa, przez co dołożył wszelkich starań by zneutralizować wpływy zarówno Bieriezowskiego, jak i Gusińskiego.  Początkowo ostrze prezydenckiego noża skierowane było także przeciw Łużkowowi i kontrolowanemu przez niego kanałowi telewizji moskiewskiej. Lecz mer Moskwy zdążył w porę zademonstrować lojalność wobec nowego władcy, przez co ataki na niego ucichły.

GusińskiW pierwszej kolejności władza zaatakowała media należące do Gusińskiego. Na wiosnę 2000 r. uzbrojone oddziały milicji podatkowej zajęły budynek stacji NTW, zaś wszystkich pracowników skontrolowano. Zaś 13 czerwca aresztowano samego Gusińskiego pod zarzutem nielegalnego posiadania broni. Te sytuacje wywołały wiele emocji. Nie chodziło tu jednak o samą osobę aresztanta, lecz o środki zastosowane przez służby ochrony prawa. Zdaniem obserwatorów akcje rodem z filmów sensacyjnych miały za zadanie wywołać strach u wszystkich potencjalnych przeciwników nowego reżimu. Prokuraturze Generalnej nie sprawiło problemów postawienie Gusińskiemu zarzutów. Był on już wcześniej podejrzany o działanie na szkodę państwa, przez co wzbogacić się miał o 10 mln dolarów oraz o nie spłacenie długów. Ten ostatni zarzut dotyczył przedwczesnego żądania "Gazpromu" o zwrot pożyczki. Było to o tyle zaskakujące, że do tej pory monopolista gazowy szczodrze finansował mass-media, nie postępując zgodnie z zasadami rynkowymi, a raczej mając na uwadze naciski ówczesnej władzy. Za czasów Jelcyna "Most" otrzymał dofinansowanie od "Gazpromu" w wysokości prawie miliarda dolarów . Na sumieniu Gusińskiego pozostawała także afera związana z "Aerofłotem", która została chwilowo zatuszowana dzięki interwencji "rodziny" w 1999 r. Już miesiąc po aresztowaniu prezesa holdingu, w lipcu 2000 r., doszło do nieoczekiwanego zwrotu w sprawie "Mostu". Najpierw areszt Gusińskiego zamieniono na zobowiązanie do nie opuszczania kraju, a następnie w zamian za sprzedaż akcji "Mostu" głównemu kredytodawcy "Gazpromowi", Gusińskiego oczyszczono z zarzutów. Z wykładni prokuratury wynikało, że przestępstwem magnata jest posiadanie holdingu medialnego, a skoro zdecydował się on na odsprzedanie akcji, tym samym brakło znamion przestępstwa. W rzeczywistości prokuratura była tylko narzędziem w grze, zaś najważniejsze ustalenia zapadły pod naciskiem ministra prasy Michaiła Liesina. W efekcie tych zawirowań Gusiński udał się na emigrację, gazeta "Siewodnia" została zamknięta, czasopismo "Itogi" przeszło w inne ręce, zaś w radiostacji "Echo Moskwy" nastąpiła zmiana redakcji. Jednak najgłośniejszym echem odbiły się zmiany wewnątrz NTW w 2001 r.. Jej generalny dyrektor J. Kisieliow wraz z znaczną częścią redakcji został zmuszony do opuszczenia kanału, po tym, jak zmienione zostały władze stacji.  Co ciekawe, sami Rosjanie nie sprzeciwiali się aktywnie zmianom wewnątrz NTW. I choć oznaczały one ograniczenie swobody słowa, przez większość społeczeństwa zostały odebrane jako element walki o duże pieniądze. Dla niektórych zmiana właściciela jawiła się jako koniec awanturnictwa w wykonaniu jednego z najpopularniejszych kanałów telewizyjnych.

Pomimo, iż ekipa rządząca szybko uporała się z Gusińskim, to jednak prawdziwą solą w oku prezydenta Putina pozostawał Borys Bieriezowski. Relacje prezydenta z oligarchą były o tyle skomplikowane, że to po części dzięki Bieriezowskiemu Putin zrobił w krótkim okresie czasu zawrotną karierę polityczną. W dodatku magnat medialny zasiadał w parlamencie i odsunięty od administracji prezydenckiej coraz częściej zajmował się intrygami politycznymi. Swoimi niekonwencjonalnymi wypowiedziami naraził się nowym władzom, te zaś ostatecznie utwierdziły się w przekonaniu, że nie mogą liczyć na poparcie najpopularniejszej stacji telewizyjnej ORT, której pakiet kontrolny należał do Bieriezowskiego. Za punkt wyjścia w walce z Bieriezowskim prokuratura znów użyła malwersacji finansowych w "Aerofłocie". Równolegle z oskarżeniami prokuratury, Bieriezowskiego namawiano do sprzedaży akcji ORT. Ostatecznie magnat zgodził się na przekazanie pakietu kontrolnego stacji, sam zaś udał się na emigrację. Niejasnym pozostaje, dlaczego pomimo poważnych oskarżeń pod adresem Bieriezowskiego, zezwolono mu na swobodny wyjazd za granicę. Nowy właściciel ORT nie został oficjalnie ogłoszony, lecz najprawdopodobniej jest nim Roman Abramowicz, gubernator Czukotki. Z nowej polityki ORT władze były już zadowolone i nie przeszkadzało im, iż nowym właścicielem kanału został inny oligarcha. Na tym jednak nie skończyła się walka ekipy Putina z Bieriezowskim. Mieszkając na Zachodzie oligarcha postanowił kupić akcje stacji telewizyjnej TW-6. W dodatku zatrudnił w niej zwolnioną z NTW redakcję pod kierownictwem Kisieliowa. Tym razem władza nie miała argumentów w rękach by zamknąć usta stacji. Ekipa dziennikarska, bogatsza o doświadczenia z NTW nie krytykowała otwarcie działań nowej władzy, przez co nie można było uznać stanowiska stacji jako antyrządowe. Jednak i w tej sytuacji ekipa Putina potrafiła dopiąć celu. Znaleziono przepis, dzięki któremu akcjonariusz ma prawo domagać się ogłoszenia upadłości jeśli firma notuje straty. TW-6 od dawna było kanałem niedochodowym, jednak do momentu przyjścia załogi Kisieliowa nikt nie robił z tego problemu. Z pomocą władzom przyszła firma-córka holdingu paliwowego "Łukoil", która posiadała 15% stacji TW-6. Teoretycznie likwidacja stacji telewizyjnej przeprowadzona została zgodnie z prawem. Przepis, na podstawie którego domagano się ogłoszenia TW-6 bankrutem przestał funkcjonować od 1 stycznia 2002 r., zaś Sąd Arbitrażowy w niebywałym tempie rozpatrzył sprawę i w ostatnich dniach 2001 r. ogłosił upadłość kanału. W dodatku stało się to w momencie, gdy stacja wreszcie zaczęła przynosić zyski i miała niezłe perspektywy dalszego rozwoju.  W ten sposób władzy udało się ostatecznie odsunąć niewygodnego oligarchę od rosyjskich wpływowych mediów.   Wprawdzie Bieriezowski zachował jeszcze udziały w "Niezawisimoj Gazietie" i kilku stacjach radiowych w Rosji mających jednak apolityczny charakter (np. w muzycznym kanale "Nasze Radio"), to jednak wpływ magnata na kształtowanie opinii publicznej został ostatecznie zminimalizowany.

Choć emigracja Gusińskiego i Bieriezowskiego oznaczała usunięcie z rosyjskiej polityki jelcynowskiej "rodziny", to jednak wpływy tych panów na Rosję wciąż pozostają znaczące. Sam Bieriezowski zaangażował się finansowo w tzw. "pomarańczową rewolucję" na Ukrainie, próbując odegrać się Putinowi za swoje niepowodzenia. Według nieoficjalnych danych oligarcha zamierza nawet przeprowadzić się do Kijowa, dzięki czemu jego oddziaływanie na Rosję może znacznie wzrosnąć. Zwycięstwo nowej władzy z dwoma najpoważniejszymi magnatami oznaczać miało początek zaprowadzania  nowych porządków w relacjach władzy z oligarchią. Aby zademonstrować obiektywność swoich działań ekipa Putina atakowała nie tylko Gusińskiego i Bieriezowskiego. W pierwszej fazie walki z "rodziną" oskarżenia kierowano także pod adresem lojalnych wobec Kremla przedsiębiorstw: "Łukoila" czy "Interrosa". Mimo tych pozorów, społeczeństwo zdawało sobie sprawę, że gra prowadzona jest nie przeciwko całemu systemowi oligarchii, a tylko wobec najbardziej niewygodnych przedstawicieli elit biznesu. 



UWAGA! Kopiowanie tego tekstu w całości lub w fragmentach bez zgody autora jest kategorycznie zabronione. Powyższe działanie narusza ustawę o prawie autorskim i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ponadto przepisywanie tekstu do swoich prac jest nie tylko nieuczciwe, ale także łatwo wykrywalne (systemy typu plagiat). Nie akceptujemy oszustów. W uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na przedruk niniejszego tekstu. W tym celu proszę zwracać się do autora.

Aby ograniczyć nieuczciwe wykorzystywanie tego tekstu wszelkie przypisy zostały celowo usunięte.

Jeśli chcesz się powołać w swojej pracy na poniższy tekst - pamiętaj by umieścić odpowiednie przypisy.

 

 
 

Pomóż nam ulepszyć stronę!

  • Widzisz nieaktualne dane na stronie?
  • Możesz uzupełnić treść artykułów?
  • Chcesz opublikować własny artykuł?

 

Skontaktuj się z nami!

mapa rosja, ukraina

 
Copyright © 2001 - 2016 RosjaPL.info
 
Wszystkie prawa zastrzeżone!