Porażka sił opozycyjnych i znaczne osłabienie najważniejszych rywali Kremla podczas wyborów parlamentarnych były niewątpliwym sukcesem duetuJelcyn-Putin. Jednak zgodnie z konstytucją w niedługim okresie czasu miały odbyć się wybory prezydenckie. Dotychczasowemu prezydentowi, zależało na wypromowaniu swojego kandydata, który przejąłby władzę nad Kremlem. Tym kandydatem mógł być pod koniec 1999 r. tylko Władimir Putin. Jako premier był on niezwykle lojalny wobec otoczenia prezydenckiego, wszystkie decyzje konsultował i nie pozwalał sobie na choćby najmniejszą krytykę pod adresem prezydenta.

Najważniejszym atrybutem Putina była jednak jego rosnąca popularność i siła polityczna. Po wyborach parlamentarnych stał się niekwestionowanym liderem wśród polityków, co naturalnie stawiało go na pozycji faworyta zbliżających się wyborów. Patrząc z perspektywy czasu, ruch Jelcyna polegający na dobrowolnej rezygnacji ze swojego urzędu, wydaje się być jak najbardziej naturalnym. Prezydent zdawał sobie sprawę, że nie posiada już poparcia w społeczeństwie i jego autorytet został wyczerpany. Natomiast przewidział, że rezygnując przed końcem kadencji z urzędu i przekazując swoją władzę na trzy miesiące w ręce Putina, zwiększy szanse swojego następcy na odniesienie zwycięstwa w wyborach. Pełniąc obowiązki prezydenta Putin miał możliwość wykazania się przed narodem, co przy i tak wysokich notowaniach powinno mu zagwarantować zwycięstwo. W dodatku, Jelcyn liczył na skuteczność działania przez zaskoczenie. Przecież mało kto spodziewał się, że prezydent, który wielokrotnie udowadniał, że władza bliska jest jego sercu, dobrowolnie ustąpi ze stanowiska.

Jak twierdzi sam Jelcyn przeprowadził on decydującą rozmowę z Putinem, jeszcze 14 grudnia, czyli na kilka dni przed wyborami. Jednak ostateczne decyzje zapadły dopiero po oficjalnym ogłoszeniu wyników wyborów. 30 grudnia odbył się wielki bal, który został uznany za pożegnanie Jelcyna. Przewodniczył mu już jednak Władimir Putin. Nazajutrz, 31 grudnia, gdy większość Rosjan zapomniała o polityce i przygotowywała się do zbliżających się świąt, w gabinecie prezydenckim Borys Jelcyn podpisał swój ostatni dekret, oznaczony numerem 1761. Zrzekał się w nim urzędu prezydenta z nastaniem godziny 12:00 w dniu 31 grudnia 1999 r. i wskazywał w nim dotychczasowego premiera jako konstytucyjnego tymczasowego prezydenta. Po chwili, na Kreml przyjechał Putin, który podpisując swój pierwszy dekret przyjął na siebie obowiązku prezydenckie do czasu rozpisania nowych wyborów, które powinny się odbyć nie później niż 3 miesiące po abdykacji Jelcyna. W uroczystości przekazania władzy uczestniczył patriarcha Aleksiej II, którego obecność odczytana została jako swoiste namaszczenie nowego prezydenta. Co znamienne, jeszcze 31 grudnia Putin podpisał przygotowaną wcześniej ustawę gwarantującą byłemu prezydentowi immunitet i nietykalność. Było to faktyczne pożegnanie Jelcyna, którego epoka wraz z końcem 1999 roku dobiegła do końca. Kojarzona ona zawsze będzie z burzliwymi wydarzeniami i trudnymi początkami reformowania Rosji. To właśnie Jelcynowi zawdzięcza się wprowadzenie kraju na drogę demokracji, jakakolwiek by ona nie była. Podczas jego rządów doszło do najważniejszych zmian w systemie politycznym i gospodarczym. Dały one początek drodze Rosji ku rozwojowi i stabilizacji. Nawet wysoka cena społeczna, jaką przyszło zapłacić za jelcynowskie reformy oraz wytworzenie się znienawidzonego otoczenia oligarchicznego nie przeszkodzą byłemu prezydentowi zająć poczesnego miejsca w historii Rosji.

Wybory prezydenckie zostały wyznaczone na 26 marca 2000 r. Z udziału w wyścigu o najwyższy urząd w państwie wycofał się jeden z najbardziej popularnych polityków ostatnich lat - J. Primakow. W związku z tym, Putin był praktycznie jedynym liczącym się kandydatem i wszyscy koncentrowali się wyłącznie na tym, czy uda mu się zdobyć ponad 50% głosów już w pierwszej turze. Program po. prezydenta był niemal identyczny z jego dotychczasowymi liberalno-konserwatywnymi deklaracjami, o których wspomniano już powyżej. Przy czym na potrzeby kampanii przedwyborczej został on dokładnie sformułowany przez H. Grafa i nosił nazwę: "Strategia rozwoju Federacji Rosyjskiej do 2010 roku". Główne punkty zakładały: likwidację ulg dla przedsiębiorców i wzmożenie konkurencji na rynku, obniżenie podatków, prowadzenie zrównoważonej pomocy socjalnej, wprowadzenie Rosji do WTO, likwidację monopolów. Co istotne, program nie ogrywał najważniejszej roli w czasie kampanii. Ludzie głosowali głównie na silną osobowość Putina, o którego politycznej efektywności świadczyły czyny.

Udział pozostałych kandydatów w kampanii wyborczej był ledwie widoczny gdyż media koncentrowały się głownie na osobie Putina. Dlatego też nie dziwią wyniki wyborów z 26 marca. Spośród 68,7% głosujących Rosjan, aż 52,9% skreśliło na swoich kartach kandydaturę Putina. Wynik ten dał mu więc zwycięstwo juz w pierwszej turze, co jeszcze bardziej wzmocniło pozycję prezydenta elekta jako skutecznego polityka. Na poniższym diagramie przedstawiono szczegółowe wyniki wyborów prezydenckich. Widać wyraźnie, że różnica pomiędzy Putinem a pozostałymi kandydatami była miażdżąca. Drugi na liście Gienadij Ziuganow osiągnął niecałe 30%, co było gorszym wynikiem niż podczas poprzedniej elekcji. Swoje poparcie tracili wciąż Jawlińskii Żyrynowski, którzy zdobyli odpowiednio: 5,8% i 2,7%. W dodatku lidera LDPR wyprzedził nawet A. Tuliejew, drugi kandydat partii komunistycznej. Pozostali kandydaci, osiągnęli znikome poparcie. Wśród nich uwagę zwracają kandydatury byłego prokuratora Skuratowa oraz znanego reżysera Goworuchina. Jak się jednak okazało tym razem Rosjanie zagłosowali przede wszystkim na profesjonalnych polityków, a nie ludzi kultury czy biznesu.

 

Kandydat

Uzyskane poparcie w %

W. Putin

52,9%

G. Ziuganow

29,2%

G. Jawliński

5,8%

A. Tuliejew

2,9%

W. Żyrynowski

2,7%

K. Titow

1,5%

E. Pamfiłowa

1,0%

S. Goworuchin

0,4%

J. Skuratow

0,4%

A. Podbieriozkin

0,1%

U. Dżabraiłow

0,1%

Przeciw wszystkim

1,9%

 

Zaraz po ogłoszeniu wyborów prezydent-elekt sformował nowy rząd, na którego czele stanął Michaił Kasjanow. Nowy premier uzyskał poparcie Dumy Państwowej 17 maja 2000 r. Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że zmiany w rządzie były stosunkowo niewielkie. Odnotować jednak należy wejście w skład gabinetu najbliższych współpracowników Putina: Aleksieja Kudrina, jako ministra finansów oraz Hermana Grafa, który zajął stanowisko ministra do spraw handlu i rozwoju gospodarczego. To właśnie, w dużej mierze ci ludzie, którzy wespół z prezydentem Putinem należą do tak zwanej nieformalnej grupy petersburskiej, stanowić będą w następnych latach o dalszych lasach Rosji i drodze jej transformacji.

 


UWAGA! Kopiowanie tego tekstu w całości lub w fragmentach bez zgody autora jest kategorycznie zabronione. Powyższe działanie narusza ustawę o prawie autorskim i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ponadto przepisywanie tekstu do swoich prac jest nie tylko nieuczciwe, ale także łatwo wykrywalne (systemy typu plagiat). Nie akceptujemy oszustów. W uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na przedruk niniejszego tekstu. W tym celu proszę zwracać się do autora.

Aby ograniczyć nieuczciwe wykorzystywanie tego tekstu wszelkie przypisy zostały celowo usunięte.

Jeśli chcesz się powołać w swojej pracy na poniższy tekst - pamiętaj by umieścić odpowiednie przypisy.

 
 

 

Chcesz dowiedzieć się więcej? - Zapraszamy na FORUM!!! 
Tam zadasz pytanie, na które na pewno ktoś odpowie!

Pomóż nam ulepszyć stronę!

  • Widzisz nieaktualne dane na stronie?
  • Możesz uzupełnić treść artykułów?
  • Chcesz opublikować własny artykuł?

 

Skontaktuj się z nami!

mapa rosja, ukraina

 
Copyright © 2001 - 2016 RosjaPL.info
 
Wszystkie prawa zastrzeżone!