Drohobycz
Drohobycz jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez Polaków miast na Ukrainie. Swoją popularność zawdzięcza przede wszystkim swojemu znanemu mieszkańcowi - B. Schulzowi. Wiele osób przyjeżdża tu by zobaczyć opisany w "Sklepach Cynamonowych" dawny Drohobycz. Niestety rzeczywiste miasto nie dorównuje barwnemu wyobrażeniu Schulza. Wprawdzie większość budynków przetrwała działania wojenne, to jednak bezpowrotnie utracony został klimat żydowskiego Drohobycza. Drohobycz jest po prostu małym, dosyć zadbanym (jak na ukraińskie warunki) miasteczkiem, niczym szczególnym niewyróżniającym się. Na korzyść Drohobycza na turystycznej trasie Polaków przemawia przede wszystkim lokalizacja miasta. Jest ono położono zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od granicy z Polską, i jedyne 60km na południe od Lwowa. Ponadto, wiele osób jadących do sanatorium w odległym o 7 km Truskawcu zatrzymuje się w Drohobyczu choćby na kilka godzin.
Pierwsze wzmianki o Drohobyczu pochodzą z XI w., gdy w tym miejscu istniała osada należąca do Rusi Kijowskiej. Polski okres dziejów miasta zaczyna się w XIV w., gdy tereny te przyłączone zostały do Polski. Drohobycz uzyskał prawa miejskie w 1422 r. I chociaż aż do 1772 r, czyli do rozbiorów Polski Drohobycz pozostawał w składzie Polski, to jednak w międzyczasie był kilkukrotnie niszczony, wpierw przez Tatarów, a następnie przez Kozaków. Ciekawostką jest, że miasto nigdy nie posiadało murów obronnych. Od 1772 r. miasto znalazło się w zaborze austriackim. Na XIX w. przypada największy rozwój miasta. Wówczas to, w okolicy powstało zagłębie wydobycia ropy naftowej, które w owym czasie było jednym z największych na świecie. Drohobycz stał się ośrodkiem przemysłu naftowego. Dopiero po I wojnie światowej, w 1919 r. Drohobycz wrócił do Rzeczpospolitej. II wojna światowa przyniosła miastu dwie okupacje. Pierwsza, radziecka oznaczała dla polskiej ludności masowe wywózki w głąb ZSRR oraz liczne zbrodnie NKWD na więźniach (zwłaszcza bezpośrednio po napaści Niemiec na Związek Radziecki). Okupacja faszystowska charakteryzowała się głównie eksterminacją licznych miejscowych Żydów. Ok. 4 tys. Żydów zostało wywiezionych do obozu w Bełżcu, a 400 rozstrzelanych na miejscu. W okresie 1942-1943 w Drohobyczu istniało getto, przez które przewinęło się ok. 10 tys. osób. Po wojnie Drohobycz znalazł się w granicach ZSRR, by w 1991 wejść w skład niezależnej Ukrainy.
Podczas pisania historii miasta wykorzystano informacje m.in. z Encyklopedii PWN.
Autor: Łukasz Szul
Atrakcje turystyczne
Niemal wszystkie atrakcje turystyczne znajdują się w centrum miasta, które wyznacza sporej wielkości Rynek, na środku którego stoi ratusz. Nieopodal rynku znajduje się najważniejszy zabytek architektoniczny Drohobycza - kościół św. Bartłomieja. Został on zbudowany w okresie 1392-1445. Kościół przez długie lata pełnił, oprócz sakralnych, także funkcję obronną, był on otoczony wałem ziemnym i zapewniał mieszkańcom schronienie w czasie wojen.
Bardzo cenne są dwie drewniane cerkwie położone niedaleko od Rynku. Pierwsza z nich, św. Jerzego wybudowana została w XV w., lecz przeniesiona do Drohobycza została znacznie później. Druga - Podwyższenia Krzyża zbudowana została w XVI w. Inną atrakcją turystyczną Drohobycza jest Synagoga, która przypomina o żydowskiej ludności zamieszkującej Drohobycz.
Większość turystów przyjeżdżających do Drohobycza odwiedza także dom Bruno Schulza oraz miejsca związane z tym artystą. Niestety, kilka lat temu Izraelskie służby specjalne zorganizowały bezprecedensową akcję wywozu fresk ze ścian domu Schulza. Zostały one potajemnie przewiezione do Izraela i znajdują się w jednym z tamtejszych muzeów. Miłych wrażeń dostarczyć może także spacer po zabytkowych uliczkach Drohobycza.
Dojazd
Dojazd z Polski do Drohobycza jest dosyć prosty i szybki. Jadąc samochodem można przekroczyć granicę na jednym z trzech przejść granicznych: w Krościenku, Medyce lub w Korczowej. To pierwsze przejście jest położone najbliżej Drohobycza, a podróż z niego przez Sambor nie powinna zająć więcej niż godzinę. Jazda samochodem ze Lwowa lokalnymi, najkrótszymi drogami (przez Komarno) jest uciążliwa ze względu na fatalny stan dróg. Zaleca się objazd przez Sambor lub Stryj.
Najdogodniejszym środkiem transportu ze Lwowa do Drohobycza jest marszrutka (busik). Na tej trasie kursują one co godzinę. Odjazdy z dworca kolejowego we Lwowie, a przyjazd do centrum Drohobycza po dwóch godzinach jazdy. Bilet kosztował na wiosnę 2005 roku 7 hr.
Do Drohobycza można dotrzeć także pociągiem. Miasto leży na lokalnej linii kolejowej Stryj-Sambor. Podróż ze Lwowa pociągiem do Drohobycza zajmuje ponad 2h. Najszybciej można się dostać do Drohobycza dalekobieżnym pociągiem jadącym do Truskawca przez Drohobycz. Oprócz tego kursują także elektriczki (pociągi podmiejskie). Możliwy jest też dojazd z przesiadką w Stryju lub Samborze. Uwaga! Dworzec kolejowy znajduje się kilka kilometrów od centrum. Wiele marszrutek odjeżdża właśnie z centrum Drohobycza. Chociaż niektóre, np. te do Stryja (30 min. jazdy, 3hr) odjeżdżają spod dworca kolejowego.
Na tej stronie znajdziesz szczegółowe rozkłady jazdy.
Zobacz również: stronę z opisem dojazdu z Polski do Lwowa
Autor: Łukasz Szul, czerwiec 2005
