Kamieniec Podolski
Zobacz również: Galerię zdjęć z Kamieńca Podolskiego
Zobacz również: Stronę o Chocimiu
Witamy serdecznie na stronie poświęconej jednemu z najciekawszych miast zachodniej Ukrainy -
Kamieńcowi Podolskiemu. Obok Lwowa, Kamieniec Podolski jest najczęstszym miejscem docelowym na trasie polskich wycieczek. Corocznie tysiące turystów (głównie z Polskie) przybywa tutaj by podziwiać uroki pięknego Kamieńca. Ta strona ma za zadanie przybliżyć polskiemu turyście magiczne miasto jakim jest Kamieniec Podolski. Znajdą tu Państwo informacje o tym jak najlepiej jest dojechać do stolicy Podola, gdzie można znaleźć nocleg, a także mogą Państwo poznać skrótową historię miasta. O samych zabytkach i głównych atrakcjach Kamieńca Podolskiego postanowiliśmy tutaj nie pisać. Naszym zdaniem wystarczy obejrzeć specjalnie przygotowaną galerię zdjęć Kamieńca Podolskiego by poznać choć namiastkę piękna tego miasta.
Dojazd do Kamieńca Podolskiego
Do Kamieńca Podolskiego wbrew pozorom nie jest łatwo dotrzeć od granicy polskiej. Jeśli nie dysponujemy własnym środkiem transportu czeka nas trudna i długa droga. Ze Lwowa i Przemyśla do Kamieńca można dojechać bezpośrednim autobusem, ale musimy liczyć się z długą i uciążliwą podróżą. Nie jest to najciekawsze rozwiązanie. Wyjeżdżając ze stacji początkowej w okolicach południa na miejsce docieramy dopiero pod wieczór, tracąc tym samym dzień.
Z Przemyśla codziennie kursuje pociąg do Czerniowców, które są położone 95 km na południe od Kamieńca Podolskiego. Jednak bilet z Polski do Czerniowców kosztuje ponad 100 PLN. Tańszym rozwiązaniem jest dojazd do Lwowa, i następnie przesiadka na jeden z wielu pociągów zmierzających do Czerniowców. Niestety nie ma bezpośredniego połączenia kolejowego Lwowa z Kamieńcem Jest to spowodowane faktem, iż Kamieniec leży przy mało uczęszczanej linii Chmielnicki-Czerniowce.
Wybierając się do Kamieńca Podolskiego pociągiem chyba najlepiej jest wybrać we Lwowie jeden z tych pociągów do Czerniowców, które dojeżdżają na miejsce nad ranem. Tym samym, noc spędzamy w sypialnym wagonie, nie tracąc cennych dni wyjazdu na podróż. Dodatkowym plusem takiego rozwiązania jest niski koszt opisanej trasy. Odległość Lwów-Czerniowce nie jest zbyt duża, cena biletu nie przekracza kilkunastu złotych, a w związku z tym, że pociągi na tej trasie kursują powoli mamy wystarczająco czasu by się wyspać.
W Czerniowcach trzeba przejechać całe miasto, by dostać się z dworca kolejowego na autobusowy, skąd rano odjeżdża kilka autobusów jadących przez Kamieniec Podolski. Więcej informacji - Rozkład jazdy autobusów. W 2005 bilet z Czerniowców do Kamieńca Podolskiego kosztował około 10 hr. Podróż trwa ok. 2-3 godziny (w zależności od autobusu).
Istnieje też możliwość dojechania do Kamieńca pociągiem zarówno z Czerniowców, jak i od strony północnej z Chmielnickiego. Jednak jest tylko jedno połączenie dziennie z Czerniowców (pociąg Czerniowce-Kijów jadący przez terytorium Mołdawii!) i w dodatku do Kamieńca pociąg dojeżdża późnym wieczorem. Zaś z Chmielnickiego kursuje kilka pociągów podmiejskich do Kamieńca i dwa dalekobieżne z Kijowa. Jeśli jesteśmy więc w okolicach Chmielnickiego lub Tarnopola warto rozważyć dojazd do Kamieńca Podolskiego od strony północnej. Z Chmielnickiego do kamieńca Podolskiego w ciągu dnia kursują także busiki, są one chyba najszybszym środkiem komunikacji zbiorowej.
Orientacja w Kamieńcu Podolskim
Stara część miasta znajduje się z dala od nowych osiedli. Odległość jest dosyć spora, dlatego lepiej przemierzyć ją busem. Całe stare miasto jest otoczone rzeką i stanowi swoistą enklawę. Zdecydowana większość turystów koncentruje się wyłącznie na zwiedzaniu zabytkowej części Kamieńca Podolskiego. Jednak wysiadając z autobusu lub pociągu znajdujemy się w nowe części miasta. Stąd trzeba dojechać busikiem lub przejść piechotą do starego miasta
Kamieniec Podolski jest dobrą bazą wypadową do okolicznych znanych miejscowości. Kilkanaście kilometrów na południe, nad Dniestrem znajduje się Chocim wraz z zamkiem. Dalej są: Okopy św. Trójcy, a także Żwaniec.
Nocleg
Ze znalezieniem noclegu w Kamieńcu, tak jak i w pozostałych miastach Ukrainy nie powinno być większego problemu. Zawsze możemy rozglądnąć się za jakimś tanim hotelem, lub spytać o kwatery prywatne. Po drodze z nowych osiedli do starego miasta mija się kilka hoteli. Ceny w nich nie są zbyt wysokie, standard również. Istnieje także możliwość noclegu w budynkach przykościelnych, ale lepiej wcześniej skontaktować się, by ustalić szczegóły pobytu.
Historia miasta
Kamieniec Podolski położony jest w południowo-zachodniej części Ukrainy na Wyżynie Podolskiej. Miasto położone jest nad rzeką Smotrycz. Liczy 110 tyś. mieszkańców. Jest ośrodkiem przemysłowym i kulturalnym w regionie.
Teren, na którym znajduje się obecnie Kamieniec Podolski był już zamieszkany w epoce kamienia łupanego (40000 - 13000 lat temu). Świadczą o tym odkrycia archeologów.
Kamieniec został założony w XI w. Od samego początku miasto czerpało zyski z handlu ze Wschodem dzięki korzystnemu położeniu na szlakach handlowych. W roku 1352 Kazimierz Wielki przyłączył Kamieniec do Polski. W 1374 roku Kamieniec uzyskał prawa miejskie (Magdeburskie). Miasto stało się wielokulturowe, zamieszkiwali je: Polacy, Ormianie oraz ludność ruska.
Gdy w 1375 w Kamieńcu powstało podolskie biskupstwo kościoła katolickiego, miasto stało się jednym z najważniejszych punktów strategicznych ówczesnej "łacińskiej" Europy. Aby Kamieniec mógł skutecznie bronić południowo-wschodniej granicy Polski zbudowano tam w 1463 roku potężną fortecę. Dodatkowo od 1434 roku Kamieniec pełnił funkcję stolicy województwa Podolskiego.
Miasto miało odpierać ataki tatarskie, a także zapewniać dominację kościoła rzymskiego na tych terenach. Do Kamieńca przybyli kolejno: Dominikanie (1370), Franciszkanie (1400), Karmelici (1623), Jezuici (1608). W owych czasach, Kamieniec stanowił wyjątek, jeśli chodzi o tolerancję religijną. W mieście rozwijał się także kościół obrządku ormiańskiego.
Pod względem ekonomicznym, Kamieniec był położony na szlakach, na których handlowali Polacy, Turcy, Kozacy i Tatarzy. Położona nieopodal rzeka Dniestr pozwalała na żeglugę od Karpat, aż po Morze Czarne. Kamieniec utrzymywał kontakty handlowe z Kretą, Bułgarią, Węgrami, Włochami, Polską.
W latach 1620, 1633 i 1648 doszło do natarć na miasto. Zakończyły się one jednak udaną obroną miasta. Jednak w roku 1672 Miasto zostało zdobyte przez Turków. Po 300 letnim władaniu miastem przez Polskę, "bastion katolicyzmu" został przyłączony do Turcji. Jednak w 1699 Kamieniec powrócił do Polski na mocy traktatu.
Nigdy już Kamieniec nie odzyska swego poprzedniego znaczenia i siły. Upadek znaczenia nastąpił podczas II Rozbioru Polski, kiedy to Kamieniec został przyłączony do Rosji.
W latach 1917-20 Kamieniec był obiektem walk o niepodległość Ukrainy. W 1918 roku założono tam pierwszy ukraiński Uniwersytet, a także miasto stało się na krótko stolicą niepodległej Ukrainy.
Po przejęciu miasta przez ZSRR, ludność Ukraińską wysiedlono, a wszystkie ośrodki państwowości ukraińskiej zniszczono.
W latach 1921-41 miasto znalazło się nieopodal granicy polsko-radzieckiej i radziecko-rumuńskiej, i w jego okolicach zgromadzone były znaczne siły Armii Czerwonej. W czasie okupacji niemieckiej została wyniszczona ludność żydowska, która przybyła do miasta w 1699 roku.
Po wojnie, Kamieniec nie miał już żadnego znaczenia militarnego gdyż granice ZSRR zostały przesunięte dlatego na zachód. W dodatku, centrum administracyjne zostało przeniesione do Chmielnickiego w 1949 roku.
25-go sierpnia 1991 roku Kamieniec znalazł się w granicach Ukrainy. W tym też roku reaktywowano tam biskupstwo.
W mieście znajduje się szereg zabytków. Najcenniejszym zabytkiem jest Twierdza, która składa się ze Starego Zamku (XIV-XVI w.) i Nowego Zamku (XVII-XVIIIw.). Stare miasto podzielone było kiedyś na dzielnice: polską, ormiańską, ruską. Na starówce otoczonej fortyfikacjami znajduje się ratusz (XVI-XVII w.), oraz wiele kościołów. Ciekawostką jest minaret przy klasztorze obrządku rzymskiego (XVI-XVIIIw.). Jest to jedyne tego typu połączenie na świecie, by przy katolickim kościele stał minaret.
Ponadto, w mieście znajdują się: pozostałości cerkwi ormiańskiej (XVw.), apteka ormiańska (XVIw.), brama triumfalna (XVIII w.).
Autor: Łukasz Szul
