Porady dotyczące podróżowania po Ukrainie i Rosji
KOMUNIKACJA MIEJSKA - Miejskie środki transportu są bardzo tanie, bilety kosztują kilkadziesiąt kopiejek. W większości miast bilety kupuje się w pojeździe u konduktora. Niestety tabor jest już bardzo zużyty i komfort jazdy jest niski. Rzadkością są rozkłady jazdy, z reguły podawana jest na przystankach przybliżona częstotliwość kursowania w danej porze dnia. Czasem, przerwa w kursowaniu może być większa.
Tramwaje - są bardzo wolne i zniszczone. We Lwowie jeżdżą z prędkością nie przekraczającą 30 km/h ze względu na fatalny stan torowiska.
Autobusy - jeżdżą rzadziej od tramwajów i mniej regularnie. W godzinach szczytu, są przeładowane.
Trolejbusy - jeżdżą rzadko, ale szybko. Godny polecenia jest przejazd trolejbusem na Krymie. Trasa liczy ok. 70 km!
Busy - niemalże w każdym mieście kursują busy. Są nieznacznie droższe od tramwajów i autobusów, ale o wiele szybsze. Czasem może braknąć dla nas miejsca. Busy zatrzymują się w wyznaczonych miejscach, przy tabliczce z numerem busa.
TAKSÓWKI - w porównaniu z cenami polskimi są tanie. W samochodach nie ma taksometrów, a cenę należy ustalić przed rozpoczęciem kursu. Trzeba się targować, gdyż taksówkarz zauważywszy, że pochodzimy z Polski zażąda od nas dwukrotnie większej sumy. Absolutnie nie należy brać taksówki z dworca. Ceny są kilkakrotnie wyższe niż gdybyśmy wzięli kurs ulicę dalej!
Jako atrakcję turystyczną polecam jazdę zdezelowaną taksówką marki "Wołga". Do takiego samochodu bez problemu można wsiąść w 9 osób!!! Płaci się wówczas trochę więcej, ale wrażeń jest co niemiara.
We większości miast nie rozwinęła się jeszcze sieć radio-taxi.
W niektórych miastach, w pobliżu atrakcji turystycznych stoją taksówki czekające na turystów, by obwieźć ich po całym mieście. Przykładem takiego miejsca jest podnóże schodów Potiomkinowskich w Odessie. Za godzinę jazdy płaci się z reguły 20-25hr. W ten sposób można szybko zwiedzić miejsca położone daleko od centrum.
SAMOCHODY - Stan głównych dróg jest trochę gorszy niż w Polsce, zaś drogi lokalne są nieraz w fatalnym stanie. W zimie niektóre drogi mogą być nieprzejezdne. Stacji benzynowych jest sporo, a benzyna jest znacznie tańsza jak w Polsce (niecałe 2 złote za litr bezołowiowej).
Ruch na drogach poza miastami jest niewielki. W miastach często w godzinach szczytu tworzą się korki.
Międzynarodowe prawo jazdy uprawnia do prowadzenia samochodu na ukraińskich drogach.
Największy problem w podróżowaniu samochodem po Ukrainie to częste kontrole patroli milicji. Milicjanci nie dysponują radarami i prędkość jazdy niejednokrotnie jest oceniana "na oko". Jednak zapłacenie łapówki niewiele daje, gdyż następny patrol będzie już uprzedzony o naszej "hojności". Jadąc samochodem przez Ukrainę najlepiej posiadać jakikolwiek dokument wydany przez konsulat lub ambasadę. Na szczęście z roku na rok podróż własnym samochodem po Ukrainie sprawia coraz mniej problemów. Wiele osób odbyło już podróż nawet na odległych trasach.
Na Ukrainie można często spotkać "jeżdżące muzea". Wiele jest starych radzieckich samochodów, niektóre pamiętają jeszcze rządy Chruszczowa, a nawet Stalina! Najwięcej jednak jest "Ład" i "Zaporożców", choć ciągle przybywa luksusowych samochodów zachodnich. Nie jest prawdą, że ukraiński posiadacz dobrego samochodu od razu jest przestępcą. Duża liczba osób w sposób legalny dorobiła się majątku.
Wypożyczalnie samochodów w zasadzie nie istnieją. Lepiej wynająć samochód wraz z kierowcą. Takie rozwiązanie kosztuje ok. 100-150 hr za dobę.
POCIĄGI - Na Ukrainie sieć kolejowa jest dobrze rozwinięta. Rozstaw torów, tak jak w każdym kraju byłego ZSRR jest szerszy niż w Europie. Powoduje to długie stanie na granicy przy przekraczaniu jej drogą kolejową, gdyż muszą zostać wymienione podwozia wagonów. Centralnym punktem na kolejowej mapie Ukrainy jest Kijów. Niemalże z każdego miejsca w Ukrainie można dojechać bezpośrednim pociągiem do stolicy kraju. Pociągi dalekobieżne kursują przeważnie nocą.
Bilety kupuje się na określony pociąg, nie tak jak w Polsce na trasę. Przy kupnie biletu należy podać dokładnie numer pociągu. W mniejszych miejscowościach bilety na dalekobieżne pociągi sprzedaję się na kilka godzin przed przyjazdem pociągu. Aby kupić bilet na dalekobieżny pociąg trzeba przedstawić paszport. Bilety są imienne, a dokumenty sprawdzane są przy wejściu do pociągu.
Bilety można kupować na stacjach, a w dużych miastach z reguły są kasy biletowe w centrum miasta (we Lwowie też).
Wyróżnia się cztery klasy wagonów. Pierwsza klasa to "Spalnyj wagon". Są tam dwuosobowe przedziały z pełnym wyposażeniem. Druga klasa to "kupe" - czteroosobowe przedziały. Trzecia klasa to "plackarty". Czteroosobowe przedziały bez ścianki działowej dzielącej przedział od korytarza. Na korytarzu też są rozkładane miejsca do leżenia. Jest to najtańszy sposób podróżowania na dalekich odcinkach. Konduktor będzie chciał za opłatą dać pościel, lepiej jednak odmówić, choć wiąże się to z długim tłumaczeniem. Czwartą klasę stanowią wagony z miejscami siedzącymi. Spotkać je można tylko na niedalekich odcinkach i w "elektriczkach" (pociągach podmiejskich). Im wyższy numer pociągu na rozkładzie jazdy, tym tańszy jest bilet i niższy standard wagonów.
Pod miejscami do leżenia znajduje się spory schowek na bagaże, lepiej jest tam schować swoje rzeczy na noc, buty też. Wówczas mamy pewność, że nikt nas nie okradnie. Dlatego lepiej kupować miejsca na dole, i nie w korytarzu. Trzeba to wyraźnie zaznaczyć przy kasie.
Niemalże zwyczajem jest wspólne siedzenie i rozmawianie z innymi pasażerami. Nierzadko kończy się to piciem alkoholu, a wówczas zjawia się konduktor, by napić się z towarzystwem.
W pociągu można nabyć drobne artykuły spożywcze, a u konduktora można zamówić herbatę, czy kawę. Na stacjach, gdzie mamy planowy dłuższy postój (rozkład jazdy i wykaz postojów na stacjach znajduje się w każdym wagonie, przy wejściu) można wyjść z wagonu i zaopatrzyć się u sprzedających na peronie ludzi.
Stan toalet jest fatalny. Zaś wodę w kranie uruchamia się wciskając do góry końcówkę kranu.
Na godzinę przed przyjazdem do końcowej stacji konduktor budzi wszystkich pasażerów.
Aktualne rozkłady jazdy - Zobacz: Rozkłady jazdy
Obowiazująca numeracja pociągów
AUTOBUSY - Ukraińskie autobusy nie są najpewniejszym środkiem lokomocji. Nie można ślepo wierzyć w rozkłady jazdy. Jednak do niektórych miast, czy regionów dotrzeć możemy tylko autobusem.
Stan pojazdów pozostawia wiele do życzenia, a co za tym idzie komfort jazdy nie należy do najwyższych. Często zdarza się, że nawet na długich trasach, pasażerowie nie maja zapewnionego miejsca siedzącego. Przy zajmowaniu miejsc obowiązuje zasada - "Kto pierwszy ten lepszy". Kierowcy namawiają do kupowania biletów u nich, co nie zawsze jest rozwiązaniem najlepszym. Po pewnym czasie może się okazać, że braknie dla nas miejsca.
Ceny biletów na przejazd autobusem nie są zbyt wygórowane (z wyjątkiem międzynarodowych, np. Lwów-Przemyśl kosztuje dwa razy więcej niż w stronę przeciwną!). Ulgi przysługują tylko dzieciom.
Choć jazda autobusem na pewno nie jest tak ciekawa jak podróż pociagiem, to jednak musimy przygotować się na różne, niespodziewane sytuacje. Nawet na długich trasach zdarza się, ze w pewnym momencie kończy się droga i kilka przez kilometrów nasz autobus będzie jechał po polnej dróżce!
Na długich trasach postoje w dużych miastach trwają nawet do godziny. Zawsze lepiej zapytać kierowcy jak długo będzie trwała przerwa w podróży, bo może się okazać, że starczy nam nawet czasu na zwiedzenie miasta. Nie we wszystkich miastach dworce autobusowe znajdują się w centrum. Dosyć często dworce kolejowe i autobusowe rozmieszczone są na przeciległych krańcach miasta.
Zobacz stronę z rozkładami jazdy i cenami ukraińskich autobusów.
SAMOLOTY - Ukraińskim przewoźnikiem jest "Air Ukraine International", który jest sukcesorem "Aerofłota". Ukraina ma połączenia z większością krajów europejskich, Izraelem, a także z Waszyngtonem i Nowym Jorkiem.
W Kijowie są dwa lotniska: Borispil (międzynarodowe i krajowe połączenia) i Żulinay (tylko krajowe połączenia).
W każdym większym mieście jest lotnisko.
